Mijn fantastische zwangerschap :)

2 maanden

En voor je het weet ben je 8 weken verder...
Beduusd zit ik hier zinnen te ‘backspacen’ want waar begin ik met schrijven? Het voelt alsof ik al langer dan een half jaar niet meer up-to-date-ben. Maar wat maakt het uit? Geen kip -op een paar trouwe lezers na dan- die mijn blog leest! Ik heb geen ‘volgers’ en al helemaal geen Twitter waar ik ‘post’ dat ik een nieuwe blog heb geschreven.. Wel maak ik gebruik van Facebook om mijn familie op de hoogte te brengen. Want mijn lieve papa is wel fan!
Ons lieve, mooie dochtertje is nu iets meer dan 8 weken jong. En nog steeds is elke dag weer een cadeautje. Als ik opsta wil ik direct naar Liese toe om haar op te pakken, tegen me aan te drukken om haar vervolgens nooit meer los te laten. Ik snuif haar zoete geur op en voel de vlinders weer in mijn buik. Dan grijnst ze naar mij en is mijn dag vol geluk weer begonnen.

Vandaag keek ik naar het nieuws en zoals altijd interesseert het me niet echt. Ik zag files, blikschade, ongelukken en andere brokken… en ik? Ik zit lekker warmpjes thuis. Vorig jaar heb ik zelf met dit weer, dag in dag uit op de fiets naar mijn werk heel wat sneeuwstormen moeten doorstaan en kwam ik vaak verkleumd en ook vloekend aan. Nu geniet in intens van die koude luchten en de sneeuw. Ook nu kijk ik naar buiten en zie ik de poedersneeuw naar beneden dwarrelen en kan ik niet wachten tot Liese groot genoeg is om te gaan 'sleetje rijden'.

Ook ben ik mijn schooltje gaan bezoeken. Wat een stress en drukte heerst daar. Mijn collega’s hebben topdrukte. Ze zitten precies tussen Sinterklaas en Kerst in. En dan kom ik vrolijk binnenwandelen met mijn trots in de armen.. Niet echt een goede timing misschien maar de kinderen vonden het wel erg leuk om mij te zien en dat was wederzijds.

Nog 1 maand samen genieten met Liese en dan moet ik weer werken. Dan zal er ook nog weinig tijd zijn om te schrijven maar ik ga mijn best doen.

Liefs,

Thérèse

Liese in haar wip- tril- stoel

Liese is nu 6 weken en 2 dagen oud!

Heel gek, want het voelt alsof ze er al veel langer is. Het gaat erg goed met haar. Ze is nu 1 kilo gegroeid in die weken (3910) Ze drinkt ook lekker en ook steeds meer. Ze neemt er alle tijd voor en wil graag een pauze tussen het voeden door, maar denk maar niet dat ze één druppel over laat van die 120 cc :)
Liese heeft een wipstoeltje van Fisher Price. Mama heeft deze op Marktplaats gekocht. Geweldig!
De trilstand is erg zacht maar Liese vindt het heerlijk. Ze slaapt zomaar als ik 'm aanzet. Ook het wippen en de speel beugel met schattige diertjes eraan vindt ze leuk. Ze probeert de diertjes die eraan hangen al vast te grijpen en soms slaat ze er tegen aan. Dat is erg grappig om te zien. Ze brabbelt dan tegen die fel gekleurde diertjes en soms moet ze huilen als ze slaat, want dat maakt zo'n kabaal! Er zitten namelijk belletjes in, hihi. Ook is er een leeuwtje waar je aan kunt trekken en dan komen er leuke geluidjes uit. Twee vrolijke liedjes en dieren geluidjes. Ik word er ook helemaal vrolijk van :) Ik geniet intens van onze lieve meid. Elke dag observeer ik haar en elke dag zie je ik haar veranderen.

Ik wist niet dat ik ooit zoveel liefde kon voelen voor iemand.

Wat is het prachtig om mama te zijn!!

Liefs,

Therese

5 weken

Morgen is Liese alweer 5 weekjes oud. Elke keer zeg ik tegen mezelf; 'Thes, schrijf nou weer eens een stukje'. Maar het lukt me niet. Want er is te weinig tijd. Ik heb het namelijk veel te druk met het genieten van Liese.

Liefs Thérèse

Daar is ze dan, onze prachtige dochter Liese

(foto Liese net uit de buik, brandschoon)


(foto Robert en Liese 4 okt 05.00 uur)

Dinsdag 5 oktober 15.12 uur. Voor het eerst ga ik helemaal alleen slapen. Met oordoppen in. Weg van de wereld, mijn rust pakken. Ik sluit mijn ogen en er speelt zich onmiddellijk een film af. Ik realiseer me pas na 30 minuten dat ik niet slaap. Alle gebeurtenissen komen voor bij. Mijn buik maakt gekke bewegingen, is onwennig en mijn handen houden haar nog onbewust vast. Ook ruik ik haar en ik wil maar 1 ding. En dat is schrijven. Ik moet het van me af schrijven. Iets wat ik 9 maanden lang heb gedaan en ik kan niet wachten. Door de babyfoon roep ik onze lieve kraamhulp en ze komt de laptop brengen.
De letters dansen nog wat voor mijn ogen maar de rest gaat vanzelf. Het verhaal van Liese rolt er zo uit. Wat een prachtige ervaring, de eerste keer haar op mijn borst te voelen. Robert en ik hebben tranen in de ogen. We huilen van blijdschap en zijn zo overweldigend trots.

Liese is maandag 4 oktober geboren om 04.45 uur (kaartjes worden nu trouwens gedrukt, nog even geduld) De bevalling verliep goed en heeft in totaal vanaf de ‘echte’ weeën, 6 uur geduurd. De weeën starten namelijk 3 oktober om 23.00 uur. Die ochtend 3 oktober om 05.45 uur waren mijn vliezen gebroken, maar in die tussentijd gebeurde er niets tot weinig. Toen ik mocht persen heb ik samen met Robert- die mij als een echte coach door de bevalling hielp- Liese binnen 1 uur er uit geperst. Wat fantastisch!
We zijn allebei zo gelukkig en trots op ons mooie meisje. En het voelt zo goed alsof ze er altijd al was en dat zegt toch iets over die geweldige 9 maanden vooraf.


Liefs Thérèse

Vrijdag 1 oktober : 40.2 weken

Foto: zwart werken tijdens de zwangerschap ;)

Precies 1 maand geleden schreef ik in mijn blog dat het ‘de maand van de bevalling’ zou worden. Achtentwintig september was de bedoeling. Maar deze kleine uk vindt het veel leuker in mama’s buik. Lekker warm en veilig. Het wordt nu echt een verrassing! Wanneer is het lichaam er eigenlijk klaar voor?

Wanneer is je bevalling begonnen? De één heeft het over de slijmprop die ze verliest, de ander verloor eerst vruchtwater. Er zijn verschillende signalen – sommige merk je bijna niet op – dat de bevalling zich aandient. Let wel: er is geen echt vaste volgorde (Babyinfo.nl)

Bij mij echter, gebeurt er helemaal niks. Elke ochtend komt Robert het zolder trappetje af ( waar hij al enige tijd slaapt omdat ons bed te klein is en ik -en mijn zwangerschaps kussen- veel ruimte nodig heb en vraagt me dan hoe het gaat en waarom het er nog niet is. Als een klein jongetje die niet kan wachten op zijn nieuwe trein. En zo voel ik me ook wel een beetje. Elke avond stap ik onder de douche, kruip net als Robert vroeg onder de wol en maak me geestelijk klaar. ’s Ochtends ga ik er uit om broodjes te smeren voor mijn lief en daarna doe ik mijn eigen dingetjes. En het gekke is, ik voel me de laatste dagen beetje bij beetje fitter!

Ik geloof niet meer in krampjes die eventueel een 'teken' kunnen zijn van voorweeën, of dat het volle maan is en het wel eens 'kan' gaan gebeuren. Dit kind is gewoon tevreden daar en kondigt zichzelf wel aan. We moeten gewoon rustig wachten en geduldig zijn. En het gekke is, dat lukt me aardig goed ;)

Afgelopen zondag ging het iets minder. Al meer dan 24 uur had ik de kleine uk niet of nauwelijks gevoeld. Ik was bezorgd maar Robert stelde me continue gerust. Toch heb ik nadat ik een vriendin belde de verloskundige gebeld en ze kwam onmiddellijk langs. Ze vertelde me dat je, je kindje toch wel 10 x per dag moet voelen en altijd moet bellen bij ongerustheid. Ze stuurde me naar het ziekenhuis om daar aan een CTG- scan het hartje te onderzoeken. We hebben in totaal 4 uren in het ziekenhuis gezeten/gelegen. Robert verveelde zich en kwam met allerlei spelletjes en flauwe grappen aanzetten waardoor die monitor af en toe bijna op hol sloeg omdat ik constant dubbel lag. Gelukkig was alles goed en konden we weer naar huis. De volgende dag toen we boodschappen deden hebben we flink wat eten en drinken ingeslagen om mee te nemen naar het ziekenhuis. Zonder portemonnee -dus eten en drinken- is het niet echt gezellig in het ziekenhuis…. :S

De kroon op mijn zwangerschap.

Het is toch eigenlijk beschamend hoe bevooroordeeld een mens kan zijn. En dan doel ik nu natuurlijk op de zwangerschap. Alle clichés die je voor zoete koek aanneemt omdat je eigenlijk gewoon te schijterig bent om de eerste stap te zetten. Het past nog niet in je leven omdat je nog te 'gehecht' bent aan je eigen vrijheid. Want tja, maak je een keus dan kun je niet meer terug! Je wilt nog zoveel en de verantwoordelijkheid als moeder is een 'ver van je bed show'. Andere vrienden die wel kinderen hebben zijn er gewoon klaar voor en kiezen voor dat hectische, verantwoordelijke leventje omdat zij gewoon anders zijn... Serieuzer, doen geen leuke dingen meer en vinden het prima om thuis te zitten..ja toch?

Zo heb ik lange tijd gedacht. Tot het moment dat ik zwanger werd. Want zo terug kijkend op de zwangerschap nu al bijna 40 weken is mijn leven helemaal niet zoveel veranderd behalve dan dat ik niet meer drink en eens lekker goed doorhaal…

Vorige weekend ben ik nog naar de verjaardag geweest van mijn zus Vanessa en dat ging prima. Natuurlijk geeft mijn lijf op een gegeven moment aan dat het rust wil, dus geef ik daar aan toe maar dat mag de pret niet drukken. Ik ga eigenlijk altijd op het gezelligste moment weg ;) Je kent dat nog wel van het stappen, ga je te lang door dan word je de volgende dag net iets beroerder wakker..en baal je weer.

Daarbij komt ook nog dat ik deze zwangerschap nog heel lang door heb kunnen sporten. Toen ik 6 maanden zwanger was heb ik in mijn eentje nog 65 km gefietst en heb ik tot 8 maanden fitness gedaan en dan vooral veel cardio. Ik ben er dan ook van overtuigd dat 'blijven sporten' je prima op de been houdt. Nauwelijks heb ik klachten, op de vocht vasthoudende ledematen na dan.. Maar dat is pas nu, de laatste 2 maanden.

Toen ik 7 maand zwanger was ben ik nog naar een Rockfestival geweest en sliep met vriendlief in een tent. Dat was echt een hele uitdaging en ik heb het niet 4 maar 3 dagen volgehouden maar wel erg veel plezier gehad daar. Na 28 weken moet je oppassen want dan kan je kindje gehoorbeschadiging krijgen van de harde muziek maar dat was hier niet het geval. Ben lekker op ’t veld blijven zitten en heb van een afstand genoten. En onze beeb was toen 27 weken.

Waar je ook bang voor bent tijdens de zwangerschap is dat je, je vrienden niet meer zult zien. Tijdens de eerste 2 weken van mijn zomervakantie was ik daar erg onzeker over. Maar iedereen was gewoon aan het werk, daar kun je niks aan veranderen, zo gaat dat. Maar wat hebben mijn vriendinnen hun best gedaan. En nog steeds. Vooral de laatste dagen blijft die telefoon maar rinkelen en staat er elke dag wel eentje voor de deur. Vandaag smste ik een vriendin of ze alsjeblieft brantnetel thee wilde halen omdat ik nu veel vocht vast houd. En daar stond ze dan in haar middag pauze.. zo ontzettend lief. Ook merk ik dat 'ze' steeds meer de zenuwen krijgen en dat vind ik wel zo machtig om te zien :)) Ik daarentegen ben de rust zelve.. ik zit hier prima thuis met al mijn handwerkjes.

Mijn vriendinnen zijn me zoveel waard op het moment (en anders natuurlijk ook) Ik kan niet meer zonder ze, stuk voor stuk. Ze hebben allemaal een speciaal plekje in mijn hart. En als ik zie hoe lief ze voor me zijn, kan ik wel huilen. Want onze kleine uk wordt straks overspoeld met liefde van al mijn meisjes. Is dat niet prachtig? Dat is echt de kroon op mijn zwangerschap..

Liefs Thérèse

Mijn creatieve laatste weken

Vandaag 39 weken. Na een paar dagen met niet goed te hebben gevoeld, gaat het nu weer prima en heb ik het idee dat ons ukkie dat ook vindt. Het zit daar prima! Natuurlijk heb ik wel harde buiken en af en toe het gevoel dat ’t al tussen mijn benen hangt, maar er gebeurt verder gewoon helemaal niks! Ook ’s nachts slaap ik weer prima. Heb van mijn eigen dokter wel de bevestiging gekregen dat ik het carpaal tunnel syndroom heb en deze lieve schat van een dokter heeft me meteen naar Dantuma gestuurd voor spalkjes. ’s Nachts moet ik mijn handen dus spalken en slaap ik stukken beter. Ik heb hier al eerder over verteld. Ik was toen zo boos omdat de vervangend arts mijn verhaal niet serieus nam.
Sinds een paar dagen ben ik weer lekker fanatiek bezig achter de naaimachine. Ik had een idee en heb dat uitgewerkt. Ik heb een heel leuk verschoon matje voor de baby ontwikkeld. Het is een ware eye-catcher en ook nog eens heel praktisch. De meeste matjes die je krijgt bij je verzorgingstas zijn flinterdun en veel te klein. Het idee kwam zomaar in me op toen ik mijn tafelzeil aan het verknippen was tot placemats..
Sinds ik gestart ben met deze verslavende hobby is het ook net of de kleine het wel lekker vindt zo. Mama is niet meer zo druk en zit de hele dag lekker achter dat brommende ding… De nieuwe creaties schieten als paddenstoelen uit de grond, worden steeds mooier, beter en ik werk steeds sneller. Nieuwe ideeën schieten ’s nachts langs de binnenkant van mijn ogen en de volgende ochtend kan ik niet wachten om weer achter mijn machine te kruipen. Via een babysite –waar ik al sinds mijn zwangerschap lid van ben- bied ik mijn producten aan. En je gelooft het of niet, dat gaat als een speer. Af en toe plaats ik een oproepje en er zijn altijd 2 of 3 aanvragen. Ook heb ik onder vrienden al een aantal verkocht als kraam cadeau.
Het fijne aan deze uit de hand gelopen hobby is dat Robert dit ook fantastisch vindt. Ten eerste is hij trots op wat ik maak maar ook heel kritisch en dat is goed. Verder kan hij zich helemaal uitleven in Excel, waarin hij allemaal ingewikkelde bestanden voor mij aanmaakt. Daarin kan ik mijn gegevens bijhouden.. Het eerste wat hij doet als hij thuis komt is mijn kasboek checken, hahhaha.
Om jullie te laten zien wat ik heb gemaakt heb ik een link toegevoegd. Dit heb ik in 1 week gemaakt en bijna allemaal verkocht. Behalve de laatste setjes zijn er nog. Dat is mijn nieuwe product, de ‘setjes’. Mocht je ook enthousiast worden, je weet me te vinden of laat een reactie achter (link even knippen en plakken)

http://picasaweb.google.nl/T.Rijken/Verschoonmatjes#


XXX Thérèse

Maagzuur en 38 weken :)

Gister heb ik mezelf erg uitgesloofd in de keuken. Ik heb zoveel vrije tijd dat ik toch mijn zinnen ergens op moet zetten want met dat hondenweer van gister kun je wel depressief worden. God, het houd niet op met regenen! Zelf Zem onze hond is het zat! Dus ik de keuken in. Het was heerlijk, maar oei, niet de ideale maaltijd voor mij. Vannacht werd ik wakker om 01:00 uur en ik had me toch een maagzuur! Dus hop naar beneden om Rennie’s te halen. Vanaf nu dus standaard naast het bed, Rennie’s maar ook koeken ;) Want sinds deze week word ik ook wakker van enorme honger! Alsof ik helemaal leeg gegeten wordt van binnen.

Toch wel weer een mijlpaal: 38 weken. Veel van mijn digitale vriendinnen zijn al moeder. Het lijkt of ze allemaal bevallen in week 37… eentje zelfs in week 33! Je kunt het je niet voorstellen. Dan wordt er om mijn heen vaak gezegd dat de meeste kinderen in week 40-42 geboren worden… en dan is mijn omgeving weer een uitzondering.
Maar goed. Ik mag -ondanks de harde buiken en constante druk op de baas, lichte rugpijn en dorst die niet te lessen valt- niet klagen. Krijg genoeg aandacht van mijn vriendinnen (zijn meer gespannen dan ik) en heb ik alle tijd van de wereld. Want ik ben vrij! De hele wereld om mij heen draait gewoon door. Iedereen is aan het werk, doet zijn of haar ding. Mijn werk gaat ook gewoon door zonder mij. Er is iemand die mijn klas runt en dat gaat volgens mij goed. Mijn nieuwe klasje, nog geen seconde van meegekregen en straks in januari mag ik het stokje weer overnemen. Gek hoor. En ook best wel spannend. Want vanaf dat moment moet ik onze lieve kleine kwetsbare uk al naar de crèche brengen. Kun je het je voorstellen? Twee halve dagen naar opa en oma en twee volle dagen naar de crèche. Zielig hoor, ik voel me dan vast een rot moeder. Hoe overleef ik de crèche? Misschien moet ik dat stokje maar aan Robert overdragen. Mannen zijn minder emotioneel, dus dat kan ik als goed excuus gebruiken, ja toch?

Gister heb ik mijn boek ‘hotmamma’s’ uitgelezen. Geweldig boek! Wat nu nog rest is een goed plan op te stellen voor de tijd die nu gaat komen. Want gisteren werd iets me duidelijk toen Robert zei: ‘De eerst komende drie maanden kan ik toch nog wel lekker doorslapen, dat valt dan wel weer mee hè Thes? Ik bedoel, jij geeft toch borstvoeding?’ Ik raakte al lichtelijk in paniek. Ik dacht hoe ga ik dit nou subtiel uitleggen dat, dat natuurlijk niet de bedoeling is. Wat dacht je van luiers verschonen? Krampjes? Of lichamelijk contact geven door een lekkere knuffel?
En toen kwam ik dus plotseling bij het laatste hoofdstuk: ‘Plannen’. Wat een uitkomst! En wat grappig dat zij tegen hetzelfde aanliep. Wij vrouwen zijn totally voorbereid omdat we er een hele bibliotheek op nalezen. Mannen ‘zien het wel’. Tenminste die van mij. Zo zelfverzekerd als hij is. 5 pagina’s zijn aan dit onderwerp gewijd. Ik denk dat ik dit hoofdstuk vanavond maar even ga voorlezen. Robert is gek op bedtime stories en deze is meteen erg leerzaam ;)

Maar wat zegt ze nou eigenlijk met ‘plannen’?
Waar ze op doelt is dat je heel goed in de gaten moet houden dat je ‘samen’ deze klus aanpakt. Dat de verzorging van je kind in evenwicht is. Het mooiste stukje vond ik dat ze zei dat de man vaak denkt al hij thuis is: ‘Even bijkomen op de bank, even een momentje voor mezelf voor ik me op ons kindje richt, want ik heb de hele dag gewerkt…’ En dan vergeet dat de wij vrouwen er ook een hele dag ‘werken’ op hebben zitten! Hier moet je samen heel goed naar kijken en aan werken. Wie doet wat, wanneer is het tijd voor ontspanning en dus voor oppas. Het is heel belangrijk om samen leuke dingen te blijven doen. Ook de huishouding moet goed verdeeld worden, vooral in het weekend, want daar kunnen irritaties door ontstaan. En moeten we nadenken over wie, wanneer gaat sporten. Want als er iets is wat ik straks direct weer op ga pakken is het wel sporten. Ik vind het echt heel erg moeilijk dat ik al 1,5 maand stil sta. Sporten is een onderdeel van mijn leven. Als ik Robert thuis zie komen met een lekkere rooie kop ben ik echt jaloers. Ik kan niet wachten om weer te gaan fitnessen of fietsen. Maar ook Zumba en Kickfun zijn bij mij favoriet. Of schaatsen!! Kreeg van de week weer een aanmeldingsformulier binnen..(zucht)…
Samen gaan we 1x per week sporten. De rest moeten we dus goed plannen.

Plannen , plannen, plannen…. Dat is wat ons straks staat te wachten…maar het geeft helemaal niks.
Want dan zijn we wel in het bezit van een wondertje, ons lieve kleine mooie wondertje.

Thérèse

Prinses op de erwt

Zondag 12 september alweer. Nog even en het moet echt gebeuren want ik heb Vanessa beloofd om op haar verjaardag te bevallen ;) Oma Rijken was ook de 19de jarig, dus dat zou wel erg leuk zijn.

Vandaag heeft Robert de kratten onder het bed gezet. Dat moet voor de kraamvrouwen zodat hun rug niet teveel belast wordt. Een mooi gezicht, ik voel me net de prinses op de erwt. Ben benieuwd hoe dat vannacht slaapt.
Verder gaat alles prima. Gister zijn we met vrienden uit eten geweest . Dat was erg gezellig. Ik kreeg een heerlijke stoel met erg veel kussen en voelde me daar helemaal thuis. Echt een super schattig klein restaurantje: http://www.dewinze.nl Het eten was voortreffelijk en de bediening erg goed. Wat ik vooral leuk vond was de koffie aan het eind met allerlei lekkernijen. Vooral heel veel chocolade en overal in het restaurant stonden snoep potten, echt mijn ding dus he?

Gister met mijn zus nog een stukje gefietst en vandaag ben ik placemats aan het naaien. Ook heb ik een tas vol films te leen van Sandra, de nicht van Robert en kwamen Annelies en Leen nog even op bezoek. Zem was dolblij ze te zien.. hij mistte opa en oma.

Het is nu wachten, al voelt dat voor mij niet zo. Ik denk dat ik me nog steeds rot schrik als de weeën beginnen. Vind het nog steeds erg onwerkelijk..

Thérèse

Wachten

Sinds een paar dagen merk ik dat de onrust toeneemt bij mijn vriendinnen en bij mijn familie. Ik had nooit gedacht dat ik hier zelf helemaal geen last van zou hebben. Het is zo bijzonder om een kindje te dragen. Ik ben eigenlijk al vanaf het begin van mijn zwangerschap dol op mijn buik. En hoe groter mijn buik wordt, hoe meer ik geniet.

Vorig weekend werd ik blij verrast door mijn vriendinnen. Mijn zus had een babyshower georganiseerd. Dat kwam voor mij als een enorme verrassing en ik hield het daarom ook niet droog. Ik kreeg prachtige cadeaus en voelde me heel speciaal. En wat ik nog het mooiste vind, is dat ze ook allemaal zo met me meeleven.

Toen ik net zwanger was, was het voor iedereen natuurlijk even wennen. Maar nu ik tegen het einde aanloop voel ik de betrokkenheid van de meiden en dat is erg fijn. Soms was ik wel eens bang om er alleen voor te staan, maar mijn vriendinnen zijn er voor me en dat doet me goed. Bij de één kan ik lekker mijn hart luchten, bij de ander klets ik een eind weg, met de ander ga ik weer lekker naar de sauna en ga zo maar door.

Vooral de laatste dagen ontvang ik geregeld smsjes met de vraag: ‘rommelt het al? Gaat het nog goed? En dat is zo grappig! Ik heb dat zelf dus helemaal niet. Ik geniet enorm van mijn buik en vind het wel een fijn idee dat ik nog 3 weken (tot max 5 weken) moet wachten.

Lieve kleine uk. Blijf nog maar even lekker zitten. Je zit daar veilig en lekker warm. Word maar lekker sterk en als je er klaar voor bent zijn wij dat ook.

Liefs, je mama


Dinsdag 7 sept:
Gewicht nu: 13 kilo erbij
Kwaaltjes: alleen tintelende vingers nog steeds maar verder voel ik me heel goed
Vandaag naar de sauna geweest. Ging nog prima!! Vooral het zwemmen was heel ontspannend.

Week 36

Het bewegingspatroon van het kindje verandert de laatste weken van de zwangerschap. Het kindje komt nu behoorlijk krap te zitten, en zal minder kunnen bewegen. De moeder zal vooral het porren van knietjes en ellebogen voelen, soms op meerdere plaatsen tegelijk.

Een eerste kind zal rond deze tijd in de goede houding gaan liggen, d.w.z. met het hoofdje naar beneden en de billen omhoog. Bij een tweede of volgende kind kan dat nog wel wat later in de zwangerschap gebeuren omdat er nog wat meer ruimte is. Als de baby indaalt in het bekken gaat het hoofdje "vast" zitten en kan hij helemaal niet meer draaien. Het indalen van de baby kan soms steken in de vagina geven, of de vrouw kan even last van weeën (indalingsweeën) krijgen. Bovenin de buik komt juist weer wat meer ruimte omdat de baby naar beneden is gezakt.

Tja, die steken voelde ik deze dagen voor 't eerst. Ik schrok even omdat ze steeds pijnlijker werden. Zo'n 5 keer voelde ik het en toen ging het weer weg. Meteen ingetoetst op GOOGLE: 'Steken vagina zwanger' en toen kwam ik op deze informatie site terecht. Zo, weer gerustgesteld ;)

Gister zittend op twee kussens in de keuken kasten en lades leeggehaald en opgeruimd. Wat een overzicht weer haha!
Vandaag zittend op de grond de kledingkasten uitmesten. Niet te veel doen, maar wel wat toch? Gisteren ook nog heel langzaam naar de sportschool gelopen om Robert op te halen... dat was niet zo'n succes.. phoeheeeeee', doe ik niet weer...die arme heupen en rug!

Therese

Snotverdorie!

Vandaag is het 1 september. De maand waarin ons ukkie waarschijnlijk geboren wordt. Best spannend die gedachte, maar ook heel bevrijdend. Vooral nu. Dit weekend ben ik naar een verjaardagsfeestje geweest. Een prachtig huis met een mooie tuin waar we gezellig met z’n alleen onder de perenboom zaten. Helaas was het weer slecht en ben ik verkouden geworden. En niet zo’n klein beetje. Wow, lang niet meer zo verkouden geweest. Hoofd vol, neus vol, oren vol, keelpijn, noem maar op. Vannacht heb ik precies één uurtje geslapen en dat valt niet mee als je zwanger bent. De kleine uk vond er niets aan en heeft de hele nacht liggen draaien. En dan ga je denken, niet in een stuit gaan liggen!!

Ik moet me vandaag dan maar vermaken met Internet en boeken. Upc doet het ook nog eens niet dus televisie kijken is er ook niet bij. God, wat voel ik me zielig zeg.. Alsof ik het niet al zwaar genoeg heb! Ik probeer zo veel mogelijk rust te pakken en leuke dingen te doen, maar ja, dit werkt de boel behoorlijk tegen. Vannacht heb ik heel veel gelezen over de bevalling en pijnbestrijding. Dat op dat laatste nog zo’n taboe rust! Nou ik weet het nu zeker, zodra ik het niet trek dan mag die spuit erin. Ik ga echt niet 36 uur de bevalling liggen! De schrijfster van de boek ‘Hotmama’s’ verdeelt de bevalling in 5 tot 6 fases. Echt heel interessant omdat ik me daar nu goed op kan voorbereiden. Ik dacht altijd dat zodra de weeën begonnen, je al met het ‘echte’ werk bezig was. Nou, vergeet dat maar. Eerst moet de boel daaronder ‘weken’. De baarmoeder mond lost zeg maar op. Beeld je in dat je een ballon opblaast en het tuitje steeds kleiner wordt. En dat is dan nog maar fase 1 en kan heel lang duren. Daarna volgen allerlei fases waar ik je niet mee ga vermoeien, omdat dat pas echt te behappen is als je zelf zwanger bent…denk ik. Het interesseerde mijn ook nooit iets in ieder geval.

Deze week heb ik wel erg goed voor mezelf gezorgd. Kapper, schoonheidsbehandeling en ik heb weer een foto shoot gedaan. Ben heel erg benieuwd naar de foto’s. Er zitten zelfs wat pikante bij, want tja, je lijf verandert en dat mag best vast gelegd worden. Zelf ben ik erg tevreden met mijn buik en vind ik ‘m niet zo groot. Maar ik denk dat ik versteld ga staan als ik de foto’s straks zie. Ik zal direct wat op mijn blog plaatsen als ze klaar zijn (en nee, niet de pikante )

Mijn vingers zijn nog steeds doof en pijnlijk. De verloskundige zei dat het heel veel voor kwam en dat ik het met rust moest laten. Na de zwangerschap is het -meestal- over. Alles was goed met de kleine uk. Het is een gemiddeld kindje in lengte en gewicht, altijd fijn om te horen toch? Ik kreeg nog een heel verhaal over de bevalling en toen kon ik weer gaan.

Robert is super fanatiek. De laatste dagen moet ik rond tien uur 's avonds tegen hem zeggen: ‘Pop, hou je nu op?’ Gister een voorbeeld, kwam hij thuis, ging eerst grasmaaien, Zem uitlaten, daarna kwam en vriend van hem onze eettafel inkorten en heeft Robert de tafel tot laat staan schuren. Daarna het gras nog even afgemaakt. Vanavond gaat ie sporten, morgen een vriend helpen in de tuin en zaterdag en zondag bij Joop en Yasemin het huis schilderen. In de tussentijd is hij nog bezig met de box in elkaar aan het zetten (allemaal losse spijltjes) en wil hij de voortuin ook nog afmaken. Tja, mijn nesteldrang is verdwenen en nu helemaal. Ik heb zo’n beetje het idee dat Robert het over gaat nemen! Wat mag ik toch ook blij zijn met Robert en ja dat weet ik drommelsgoed hoor! Vorige week ben ik daarom ook mee geweest om te gaan vissen. Roberts favoriete hobby. Ik vind het elke keer weer heel erg zielig als er een visje aan hangt, maar ja, voor echte liefde doe je alles he?
Ik denk dat mannen – en vooral de laatste maand- zich gaan beseffen dat het er echt op aan komt. Je hebt 9 maanden om je voor te bereiden maar als de ‘bump’ dan echt zo groot wordt dat je er niet meer omheen kunt, gaat het kwartje vallen. Een soort ‘oer-gedrag’ komt er los. Beschermen en zorgen voor. De thuisbasis veilig stellen. Mooi om te zien hoor, ik ben trots dat Robert dat heeft. Het is echt nu al een kei van een papa.

Thérèse

Nog 30 dagen :)

Op de foto: Robert klussen in de babykamer.

Nog 30 dagen nu en het gaat nog steeds goed! Het kost me wel meer moeite om dingen te gaan ondernemen. Een wandeling maken met Zem gaat niet verder dan een rondje om het huis..Gelukkig is Robert er ook nog en natuurlijk zijn ouders Leen en Annelies.
Vandaag gaat mijn 2de verlof week in. En ik houd het lekker rustig deze week. Morgen ga ik naar een schoonheidsspecialiste, gister ben ik naar de kapper geweest dus nu ben ik helemaal klaar voor 't grote gebeuren.

In mijn nieuwe boek 'Hotmama's' heb ik een paar dagen geleden het hoofdstuk 'de bevalling' overgeslagen. Maar gisteravond toch met goede moed begonnen aan dat hoofdstuk. Phoe.. ik weet nu tot in detail wat er gaat gebeuren en door - wat - bepaalde pijn veroorzaakt wordt.. Ze omschrijft het duwen van het hoofd tegen de bekken, het branderige gevoel bij de vagina door het oprekken, wat weeën precies zijn en wat je baarmoeder dan doet.. Het was echt mijn verstand op nul zetten maar er is nu wel veel duidelijk. Of het daardoor makkelijker zal gaan, helaas niet. Het grappige was ook dat ze bij elke fase van de bevalling er een graadmeter in 'auwtjes' bij had gezet. Ook ben ik er nu helemaal uit hoe ik de borstvoeding aan ga pakken, want dat is ook nog een hele kunst hoor. Je denkt dat doe ik wel even, tot je je er in gaat verdiepen.

Ons kleine ukje is heel rustig. ’s Ochtends en ’s avonds pak ik een muziekdoosje en leg ik het naast mijn buik. Dan voel ik onze uk draaien en wiebelen en krijg ik af en toe flinke stoten.

Ik ben erg trots op mijn buik. Robert heeft mij gisteren een heerlijke massage gegeven waarbij hij ook mijn benen en rug flink aanpakte. De huid staat heel strak en dat geeft een enorme jeuk. Maar na zo’n heerlijke massage kan ik er weer tegen aan. Mijn buik groeit de laatste dagen niet veel. Wel ga ik nog steeds in gewicht omhoog, maar het kan me eigenlijk niet zoveel schelen. Mijn buik gaat nu zakken en is geregeld hard. Dan weet je dat het bezig is met indalen. Dus dat het goed gaat.

Vanmiddag weer naar de verloskundige. Ik hoop dat ik nu wat meer informatie krijg over het ziekenhuis. Want daar ga ik bevallen. Lekker veilig, allemaal doktoren en zusters om me heen. Mijn vluchttas staat al klaar. Echt alles zit er al in :)Deze week zetten we de box nog in elkaar. De maxicosi is er trouwens ook al, die heb ik afgelopen zaterdag op marktplaats gekocht! Ow wat ben ik er blij mee, wat een mooi ding en zo nieuw nog!

Dit weekend heb ik me nog even verdiept in de tweedehands babymarkt. Die markt is echt verzadigd. Met een tas vol kleren en ideeën ging ik naar Claudia’s babyshop hier in Leeuwarden. En op Internet ben ik gaan zoeken naar sites. Ik heb één tip: Marktplaats. Als je iets wilt, koop het dan daar. Door de zwangerschapskriebels lijkt het heel leuk om babykleren te verzamelen etc.. maar daar zit echt niemand op te wachten, blijkt. En wil je wat verkopen op marktplaats? Verwacht niet rijk te worden. Aan de andere kant. Wil je niet te veel uitgeven aan je babykamer en andere benodigdheden? MARKTPLAATS! Die maxicosi van mij was 45 euro en twee maanden gebruikt… wat wil je nog meer ;)

Groetjes Thérèse

Reacties

Leuk! Steeds meer krijg ik reacties over mijn blog. Alleen wordt er bijna niet gereageerd. Terwijl dat nou juist zo leuk is. Dus ik zou zeggen, laat een reactie achter! Ik ga na mijn zwangerschap een bundel maken van deze verhaaltjes, aangevuld met verdere info. Handig voor vriendinnen (moeders in spé) of andere meiden die met vragen zitten of het leuk vinden om mijn ervaringen te lezen. Hoe ik mijn verhaaltjes ga bundelen weet ik nog niet, daar buig ik me later nog wel eens over. Het schrijven is nu nog veel te leuk.

Sinds kort heb ik last van mijn handen. Een heel vervelend gevoel, alsof ik constant spierpijn heb. Nou dacht ik eerst dat het kwam door onze ronde deurkruk die je met heel veel kracht open moet doen, maar de pijn duurt nu al 3 weken. Zo erg zelfs dat ik er niet van kan slapen. 's Nachts worden mijn vingers doof (slapende vingers) en 's ochtends zijn ze helemaal dik en tintelen mijn vingers. Ik heb de dokter maar gebeld want het kan best eens het CARPAAL TUNNEL SYNDROOM zijn. Het komt veel voor bij zwangere vrouwen maar als je niet op past kan het na de zwangerschap blijven en moet je een operatie ondergaan. Bah! Nou daar zit ik natuurlijk niet op te wachten..

Ter info:
De klachten van het carpale tunnel syndroom zijn over het algemeen vrij karakteristiek, en komen het meest voor bij vrouwen. Ze bestaan vaak uit een doof en tintelend gevoel aan de binnenkant van de hand, die uitstraalt naar de eerste drie of vier vingers van de hand. Dit zijn precies de vingers die door de beknelde zenuw verzorgd worden. Soms wordt door patiënten in alle vingers, dus inclusief de pink, een doof gevoel aangegeven; tevens is er soms een uitstralende pijn vanuit de binnenzijde van de hand, via de elleboogregio, naar de bovenarm en de schouder.

Het carpale tunnel syndroom manifesteert zich veelal spontaan. Soms worden de klachten erger als de betreffende hand veelvuldig wordt gebruikt, zoals bij autorijden, fietsen, lezen of wringen.

Nachtelijke klachten komen zeer veel voor. Patiënten geven aan dat ze er wakker van worden en dan met de hand bewegingen moeten maken om de klachten te laten verdwijnen. Ook bij het ontwaken in de ochtend doet dit zich voor.


Je hoort nog wel hoe het afloopt bij de dokter. Ben wel benieuwd. Tot nu toe heb ik een prachtige zwangerschap gehad, dus ik zal niet vooraf klagen en misschien valt het wel mee..

Ten slotte nog een tip. Van mijn vriendin Ananda heb ik een ontzettend leuk boek gekregen: 'Hotmama's!'. Een lekker vlot geschreven boek vol humor en oprechtheid, waar je als zwangere vrouw veel voldoening en vooral begrip uit kunt halen.

Eindelijk een moeder die zich nergens voor schaamt en alles met je deelt. Zij gaat echt stukken verder dan mijn 'Shit happens'(zat 21 augustus) verhaal. Vooral praktisch en af en toe echt hilarisch! Ze is na 3 zwangerschappen echt een supermom en weet alles! Ik zou zeggen:'koop dat boek en veel leesplezier!!'

De website is trouwens: http://www.hotmamas.nl/

Groetjes Thérèse

Verlof

Deze week is mijn verlof in gegaan. Vandaag zit ik precies op 35 weken, dus nog 5 te gaan. Tenminste, als jij dat wilt. Misschien heb je wel zin om eerder te komen of juist later. Maar mijn gevoel zegt eerder, omdat je elke morgen zo verschrikkelijk knel zit, het lijkt me gewoon niet lekker om zo opgesloten te zitten. En als je net zo nieuwsgierig bent als je moeder, dan denk ik dat je eerder komt. Het is te krap daar binnen voor je, dat voel ik. Mijn buik is in de ochtend hard gespannen als ik wakker word. En ik lig best rustig, op de goede kant ook nog. Vannacht heeft je papa apart geslapen. Hij moest echt even rust hebben. Want ook al is je mama best rustig, ze is wel een kriebelaar.... hihi, ik heb altijd jeuk, dat is van de gespannen huid.
Deze week heb ik heerlijke WELEDA olie gehaald en je vindt het heerlijk. Mijn huid is helemaal nog gaaf, geen rare striae of andere scheurtjes. Je glimt ervan!
Ik ben lekker aan het genieten van mijn vrije tijd en kijk veel films. Eindelijk in mijn eentje lekker zwijmelen bij echte meiden films. Van de makers van 'The Note Book' (mijn favoriete film) is er nu weer een nieuwe. En gister heb ik August Rush gezien, schitterend.. Ach er zijn zo veel mooie films maar ook boeken, ik vermaak me wel.

Verder info:
Nog steeds geen opgezet hoofd, wel een beetje de vingers.
Nog steeds geen eetbuien, maar af en toe wel drop kicks!
12.5 kilo...blijft momenteel wat stabiel.. ben DIK tevreden!!
Deze week nog even op 't werk geweest, en ga morgen weer even wat 'werk uit handen nemen' (uurtje ofzo ;)en met collega's bijkleppen.
Fietsen gaat nog goed, helemaal beter met mijn nieuwe gel hoesje bij de Action vandaan.
We zijn druk met het kaartje bezig ( papa blijft wat steken in het gedicht maar ook dat komt goed) Zaterdag gaan we je kaartje bestellen!!


Groetjes
Thérèse

Zaterdag 21 augustus. (34.3 dagen zwanger)

Vrij kort op het vorige bericht omdat er toch weer heel veel veranderingen zijn in babyland. Tja, babyland, zo noem ik het maar, want je bevindt je af en toe echt op een andere planeet. Gelukkig zijn er toch een aantal meiden om mij heen die ervaring hebben met baby’s, dat scheelt wel.

Deze week begonnen mijn collega’s zich langzaam klaar te maken voor het nieuwe schooljaar. Omdat ik niet goed stil kan zitten heb ik me vrijdag bij de vergadering gevoegd voor de gezelligheid, maar ook omdat ik gewoon heel nieuwsgierig ben en wil weten hoe het komende jaar er uit gaat zien. Het was toch even slikken, ons oude team, daar is niet veel van over. In totaal zijn er 3 nieuwe leerkrachten bij in de leeftijd 40-50 jaar, wat ons ‘jonge’ team ineens een stuk ouder maakt. Niet dat dat erg is, maar gezien ons taalgebruik en de dosis humor die rond de klok van 9 uur al begint (soms al om 8.30) zal dat voor ‘hen’ erg wennen zijn… want wij passen ons natuurlijk niet aan!
Ik ben deze dag met de twee leerkrachten die zich voor mijn groep gaan plaatsen gaan praten over de dagplanning en andere zaken. Ik kon meteen merken dat dit de ‘oude generatie’ is. Ze houden zich strak aan de handleiding en ruimte voor eigen creativiteit is er nauwelijks… ..Oehhh lastig. Ik heb me aangepast aan hun manier van werken en daarop een dagplanning ingevuld. In de kerstvakantie zal ik eens kijken hoe ik het zelf in ga vullen, voor mij nu geen zorgen want daar heb ik helemaal geen zin in.

Lichamelijk voel ik me wel redelijk goed. Ik merk dat onze uk steeds groter wordt, want deze week voelde ik onze uk al onder mijn ribben. Dat is een gek gevoel en het dwingt je om te gaan liggen. Ik merk dat de stoelgang weer achteruit gaat en er steeds mindere ruimte is voor eten en drinken. En dat is lastig, want ik heb zoveel behoefte aan lekker drinken en eten, dat ik me nu echt in moet gaan houden.
Het is ook te merken aan de weegschaal. Deze begint angstaanjagende grote sprongen te maken. Nu troost ik mezelf steeds met de gedachte dat het aan mijn stoelgang ligt, maar toch schrik ik me elke keer rot. Ik zit nu op 12,5 kilo, deze week 1 kilo erbij dus. Ik hoop niet dat de laatste 5,5 week elke week 1 kilo wordt.
Omdat ik de afgelopen 3 dagen een slechte stoelgang had, had ik gister een enorm ‘vol’ gevoel. Ik was met vriendinnen uit eten en had van te voren al bedacht een salade te bestellen, dat zou er nog wel ingaan. Dat beviel me prima. Tot ik opeens- toen Robert me ophaalde en we in de auto zaten- enorme krampen kreeg en winden liet waar zelfs Robert groen van weg trok. En daar begon het. Voor de Videoland. Hele erge krampen. En dan geen weeën hoor, maar echt kramp in de darmen. Het zweet zat op mijn voorhoofd en Robert reed gevaarlijk snel naar huis. Ik riep; ‘Niet lachen’!! maar dat was bijna niet te doen. Hij lag helemaal dubbel omdat ik recht als een plank in de auto mijn sluitspieren in bedwang probeerde te houden. Ik had dit echt nog nooit in mijn hele leven meegemaakt. Ik had gewoon totaal geen controle meer. Ik concentreerde me op mijn sluitspieren terwijl ik alle kanten op geslingerd werd in de auto. Eenmaal thuis, zette Robert de auto op de stoep en stapte ik gespannen de auto uit. Robert rende vooruit, hij deed de deur open en ik rende er achter aan. Als een soort pinguïn, mijn benen bij elkaar houdend. En toen gebeurde het. Ieders grootste nachtmerrie. Het ging gewoon, ik kon er niks aan doen. Nog niet eens binnen, maar nog op de stoep staand, begaven al mijn sluitspieren het. Alles liep leeg. Van de voor en de achterkant. Dat dat überhaupt kan!!! Tegelijk!
Wat een nachtmerrie. Wat een ondergang. Oh wat is dat erg. Ik moest het huis nog in en ik huilde als een kind van drie. Al lopend de trap in ging het gewoon door. Als een ontlading, een waterval, een modderstroom.. Ik ben de douche ingestapt en een uur later kwam ik pas beneden. Ik was helemaal beroerd van mezelf. Ik rook naar verschillende shampoos en een beetje chloor. Robert keek me aan en begon te lachen. Ik lachte maar wat schaapachtig mee. Hij vond het grappig en ik hoefde me nergens voor te schamen..Maar ik schaamde me nog steeds dood. Nu, de volgende dag kan ik erg gelukkig ook om lachen. Ach, alle sluitspieren worden nu slapper. Dat hoort er bij. Dat is een teken dat de ‘weg naar buiten’ vrij gemaakt wordt voor onze uk.

Nog 39 dagen. En dan zal het ongeveer zo ver zijn. Ik neem het er nog even van. Ik kan me er steeds beter neerleggen. Rust pakken en alleen zijn. Het komt goed, ik ben er klaar voor.

Liefs,
Thérèse

34 weken zwanger

Ja, het is zover.. Morgen ben ik 34 weken. Spannend, leuk en weer spannend tegelijk. Maar ik heb er wel zin in.

Vandaag ben ik naar mijn werk gegaan met mijn collega. We hebben mijn oude lokaal opgeruimd ( ik heb gekeken) en opnieuw ingericht en ik heb groep 4/5 beetje onder handen genomen. Poehe, na 5 uren was ik kapot en zijn we naar huis gegaan. En dan zat ik de meeste tijd op een stoel..
Volgende week ga ik max 2 uur per dag werken. Beetje ondersteunen en dat soort dingen....en daarna moet ik het echt loslaten.

Op babybytes staat het volgende:
Alles werkt al voldoende. De nieren kunnen het op eigen kracht redden, en ook de longetjes zijn zo goed als klaar. De levensvatbaarheid buiten de baarmoeder is erg goed. Zo'n 99% van de baby's die in deze week geboren worden, overleven zonder veel problemen buiten de baarmoeder. Het hangt onder andere van het gewicht af of hij nog eventjes de couveuse in moet om aan te sterken. De baby kan het verschil tussen licht en donker makkelijk onderscheiden, want de oogjes doen het al perfect.

Kramp en spataderen
(heel verhaal, geen last van dus laat ik er ff uit haha, gewoon vaak met de voetjes omhoog)

Indalingsweeën
Je kunt misschien wat last krijgen van indalingsweeën. De baby is aan het indalen in je bekken, en dat kan gepaard gaan met harde buiken en trekkende pijn in je onderbuik. Een eerste kindje moet pas bij 37 weken zijn ingedaald, en bij een volgend kindje kan het indalen pas later gebeuren, zelfs tijdens de bevalling nog! Dit komt doordat alles al eens is opgerekt, waardoor hij meer ruimte heeft.

De bewegingsvrijheid wordt steeds minder. Het is normaal dat je de baby wat minder voelt bewegen. Zo kon hij je eerst flink schoppen, nu zul je vooral eens een hand of voet voorbij voelen schuiven.


Nu mijn kwaaltjes. Tja, kan wel merken dat onze uk aan het indalen is. Vooral harde buik en pijntjes. Wat lage rugpijn en snel vermoeide benen. Verder gaat alles oke.
Ik heb de babykamer af, ziekenhuis tas staat klaar. Babykaartje uitzoeken en box nog in elkaar zetten maar dat komt wel. Ik voel me prima. Soms erge nesteldrang, maar kan toch niet veel meer dus leg me er dan maar weer bij neer. Soms voel ik me een beetje emotioneel, maar ja, het is ook best spannend allemaal.

Papa doet het heel goed. Zit lekker in zijn vel en heeft er zin in! Ook helpt hij mij heel goed en kookt lekker gezond voor ons. We mogen trots op hem zijn.
Oja, de voortuin hebben we ook opnieuw laten bestraten dus kunnen we makkelijk met de kinderwagen er in en uit. Ook is de garage opgeruimd en lekker leeg...dus kom maar op met de kinderfietsjes e.d :)

Zo nu, ga ik echt even plat liggen en met de voetjes omhoog.. ik merk dat je door het zitten niet lekker ligt..dus ik zal je wat bewegingsvrijheid geven...

Liefs mama.

32 . 4 weken

Het is alweer een tijdje geleden en hoog tijd dus om iets te schrijven. Vooral omdat er alweer zoveel veranderd is. Het begon allemaal tijdens de verhuizing van mama. Ik had als taak aangenomen alles uit te pakken. Het was die dag bloedheet. Ongeveer 32 graden. Dus bleef ik in de nieuwe flat, pakte dozen uit en zorgde voor de lunch. Al gauw begon ik het in mijn benen te voelen. Steken in de enkels en opgezwollen tenen. De dagen daarna was het alsof ik een marathon had gelopen en dit gevoel is niet meer weggegaan. Vorige week zijn we naar Engeland gegaan, naar mijn vader. Daar in huis was alles prima, maar zodra we een stukje gingen wandelen moest ik om de 5 minuten plassen, alsof iemand een vuist in mijn blaas drukte. Wat een vervelend gevoel zeg..
Ook zijn we Londen in geweest en ik heb het precies 1 uur volgehouden (het shoppen dan) We hebben daar gebruik gemaakt van een hop-on hop- off bus en dat was prima. Veel van Londen gezien. Nu eenmaal thuis kan ik merken dat de druk op de blaas minder wordt. Het is dus echt een kwestie van rust nemen. Ik heb de Nintendo DS van Vanessa te leen en wissel dat af met boek lezen, naaien en af en toe zwangerschaps folders lezen. Natuurlijk ben ik ook bezig geweest met de kinderkamer. Gister nog ben ik met de auto de stad in geweest om bij Jan Sikkes allerlei snoezige lapjes te halen. Vandaag ga ik een konijn met flaporen maken, ben benieuwd.

Het slapen gaat ook steeds slechter. Ik zweet als een otter en kan gewoon geen goede houding vinden. Ik heb allerlei kussens. Tussen mijn knieën en onder mijn armen maar toch...het helpt niet. Ik voel mijn heupen en mijn rug. En draai de hele nacht. En niet dat dat zo soepel gaat, nee, als een walrus.... Het wordt aangeraden om op je linkerzij te liggen, maar dat houd ik echt niet de hele nacht vol.

Ik geniet intens van ons kleine wondertje. Het beweegt heel veel en voelt heel sterk aan. Elke dag iets sterker. We genieten samen en Robert luistert naar 't hartje. Ook praat hij af en toe met de kleine uk en dan begint het helemaal te spartelen. Dat is goed. Het kindje moet aan de papa wennen. Het geluid straks herkennen, dat is alleen maar goed voor de band, straks na de geboorte.

Ik heb er zin in. Kan niet wachten. Het kraampakket is binnen. Ik kies achteraf toch voor ziekenhuis. Nu nog iets meer dan 7 weken...

Liefs mama

Zomervakantie

Vanaf vandaag moet ik volgens de kalender nog 68 dagen op je wachten. Ik kan het me gewoon nog niet voorstellen dat ik je over 68 dagen in mijn armen heb. Misschien moet ik langer op je wachten, maar misschien ben je er ook eerder. Ik vind het zo spannend!
Op internet heb ik geboortekaartjes gezocht. Nou dat ik niet echt gemakkelijk..er zijn er zoveel! Ik heb drie proefexemplaren besteld, ben benieuwd. Gister ben ik de hele dag met een rode jurk bezig geweest die me achteraf iets tegen gevallen is... ach ja, het is een tijds verdrijf. Het liefst spring in op de racefiets of ga ik een stuk rennen maar dat zit er niet in. Eigenlijk is het heel suf om in de vakantie zwanger te zijn. Iedereen is op vakantie en wij zitten thuis. Gelukkig is papa vanaf vandaag ook vrij. Straks komt hij thuis en hebben we samen drie weken vakantie. Je gaat voor het eerst opa en oma in Engeland ontmoeten, dat is spannend! Ze zijn heel benieuwd hoe groot je al bent in mijn buik. En ome Frans gaat ook mee. Gezellig, met de boot naar Engeland. Ik ben in totaal nu 10 kilo gegroeid. Ik zag in mijn vorige bericht dat ik dus in 9 dagen 1,5 kilo aangekomen ben. Dat belooft wat! Maar je bent een gezond kind en dat is het belangrijkste. Mijn ijzer was prima gister bij de verloskundige, bloeddruk en jouw hartslag waren perfect.. Ik ben zo benieuwd naar je lieve kleine uk. Groei nog maar lekker verder en ik zorg dat je gezond en sterk wordt.

Liefs,

Mama

Terugslaan die kwalen!

Na een paar dagen zo vreselijk van mezelf te balen heb ik mezelf een enorme schop onder de kont gegeven. Jeetje wat voelde ik me rot zeg. Alles deed me zeer. Gisteren ben ik dus de bank afgekomen en weer naar de sportschool gegaan. Ik was daar al drie weken niet geweest en moest mezelf er echt naar toe slepen..Door alle drukte rondom mijn werk en andere zaken. Ik had die middag 2x geprobeerd een stukje te fietsen, maar ook dat was me te zwaar dus ik zag het somber in. Eenmaal in de sportschool bleek het echt de perfecte oplossing te zijn voor al mijn kwaaltjes! Het was daar lekker koel en rustig en toevallig was er net een hele goede film begonnen. The Dreams van de dreamgirls. Ik ben op de cardioapparaten gestapt en 1,5 uur later er pas weer vanaf gegaan. En nu, de volgende ochtend voel ik me eindelijk weer mezelf. Een beetje spierpijn, maar dat voelt goed! Ik wist natuurlijk wel dat sporten goed voor je is, maar ook tijdens de zwangerschap, dat is nu toch wel bewezen. Ik ga het weer lekker oppakken, heb alle tijd en hoop zo voor de bevalling een goede conditie te hebben. Vandaag ben ik 29. 1 weken. Ik ben in totaal 8.5 kilo aangekomen. Nog 11 weken te gaan. Het schiet al lekker op :)

Liefs,

Therese

Kwaaltjes in opmars!

Nu zit ik in week 28. Nog 2 dagen te gaan en week 29 komt er al aan. Jeetje, het gaat wel snel hoor. Vandaag heb ik samen met Robert hilarische buik foto's gemaakt. En als ik ze nu vergelijk met week 12 en andere weken, is mijn buik echt goed gegroeid! Kijk maar eens! ;)




Al met al heb ik tot nu toe een fantastische zwangerschap gehad. Soms zijn er vrouwen en meiden die je ongelovig aankijken, alsof je ze de gek aansteekt. Maar nee, ik overdrijf niet. De kwaaltjes zijn nu pas in opmars! En ze vallen best mee.
Als eerste waren mijn voeten deze week aan de beurt. Jeetje, het lijkt wel of ze steeds groter worden. Mijn 'Hägendas' slippers (zoals Robert mijn Birkenstock achtige schoenen - alleen dan mooier- noemt, omdat hij Birkenstock niet kan onthouden) lijken in ieder geval wel te krimpen. Tijdens het Rockwerchter festival is deze kwaal me nog bespaard gebleven trouwens, maar halverwege de verhuizing van mama begon het. Oei, wat een vermoeide zere voeten had ik opeens. En dan kun je ze nog zo vertroetelen, de enige remedie is: voetjes omhoog. Dat is dus nu iets wat bij mijn dagritme hoort. Even wat huishoudelijke klusjes en hop, daar gaan we weer. Wel leuk dat de kleine uk tijdens deze momentjes even contact maakt.

Naast de voeten kwaal heb ik er nog één. MAAGZUUR! Ik wist dat het bestond, maar dat het zo erg kon zijn? Na het eten moest ik blijven liggen, kwam niet overeind door de brandende steken onder mijn borstbeen. Wat een rot gevoel!
Verder gaat alles prima. Ik heb twee daagjes een dip gehad door alle drukte. En dan NED- Spanje gister! Dat was natuurlijk erg lullig allemaal, maar ik kan er verder niet wakker van liggen. Het was wel leuk geweest dat ze wereld kampioen werden in het jaar dat ik zwanger ben, maar je kan niet alles hebben. Ik zat heel gezellig bij kleine Tes op de bank met een blik vol snoep, van haar kinderen...jummie! (denk achteraf dat ik daar de maagzuur aan te danken heb)

De verhuizing van Mama was echt verschrikkelijk! Wat een spullen. Ik moet zeggen dat Vanessa, Marcos en Robert en later ook Johan en Frans echte bikkels zijn. Echte bikkels! Over de 30 graden en dan een heel huis leeg halen, waar 19 jaar in geleefd is.. Ik zal ons ouderlijk huis wel missen... en onze kleine zal dat huis niet eens meemaken..wat een gek idee eigenlijk. Mijn moeder heeft nu een appartement en geen tuin meer. Maar toch is het een ruim appartement. En lekker schoon en fris. Ik hoop dat ze haar plekje daar kan vinden. Maar dat zit wel goed denk ik met al haar spulletjes. En lekker dicht bij het winkelcentrum en de kinderboerderij. Dat komt helemaal goed.

Liefs,

Thérèse

update week 27

Nog twee dagen te gaan en dan zitten we in week 28. Het is de beeb die moet groeien, dus waarom niet 'we'?
Ik word dikker, maar het is tenslotte de beeb die groeit! Alles wat ik aankom is eigenlijk alleen maar noodzakelijk, ja toch? Een soort 'comfort zone' voor de baby zeg maar.
Al geruim één week bleef in op het zelfde gewicht zitten en was best trots. Maar dit weekend- een weekendje Rockwerchter met veel buiten zijn- heeft de kleine 't even in gehaald. Na 3 dagen 1,5 kilo zwaarder. En het wordt voor mij nu ook echt zwaarder. Het punt is aangekomen dat ik toch echt kan zeggen: 'Ik wil vakantie en rust!
Mensen die ongevraagd langskomen kan ik wel schieten. Ik kan er niks aan doen.
Vrouwen die veel te slank zijn scheld ik uit en ik ben zooooooooooooooo moe. Nou komt er ook nog eens bij dat de hooikoorts het ook niet makkelijker maakt. Voel ik me lichamelijk goed, is het wel de hooikoorts die vervelend gaat doen.
Zo ook dit weekend in Werchter. Alle ging prima, ik had lekker een stoeltje op 't veld. En dan zit je net lekker, komt er een windvlaag voorbij en hop! Neus weer dicht. Ook begin in te merken dat ik lekker thuis wil zijn, samen met mijn vent.
Gewoon samen, met de hond, stukje rijden, wandelen, wat dan ook.
Ik word lui. En dat is een drama. Want ik moet nog 3 dagen knallen. Morgen repeteren voor de musical. Woensdag 3 x optreden met de kids...generale onderbouw, generale bovenbouw, en DE musical voor de ouders..Donderdag afscheid en vrijdag opruimen...
HELP. Gaat me dat allemaal lukken?
Daarna maar even een weekje bijkomen. En daarna de KINDERKAMER afmaken. Kan niet wachten! Dat geeft me toch weer een stoot energie!

Liefs Therese

Chocolade en Moam

Sinds een week zie ik telkens stukjes chocolade voor mijn ogen dansen. Als ik les sta te geven, na het eten, voor t eten, als ik in bed lig, eigenlijk de hele godganse dag door. Ik ben nu 25.4 weken zwanger. Vrijdag avond het ik nog gesport en dat gaat nog aardig goed en dat moet ook wel. De baby begint zich lekker te nestelen. zoals het zelf wil. Overdwars is momenteel de favoriete lig houding wat resulteert in brede heupen en zwembandjes. Het sporten doe ik momenteel alleen nog maar om al die zoetigheid te verantwoorden voor mezelf. Ik mag best nog wel een chocolaatje, zeg ik dan tegen mezelf. Ik heb tenslotte deze week al 2 x gefitnest. En zo gaat het nou al een paar weken..

Verder voel ik me goed. Wandelen wordt steeds zwaarder. Na 1 km beginnen de banden te protesteren en ga ik automatisch waggelen. Echt niet een charmant gezicht.

Over twee weken gaan we naar een rockfestival. Kun je je het voorstellen? Rockwerchter 2010. We gaan voornamelijk voor Pearl Jam. De kleine gaat het allemaal mee maken. Gelukkig hebben we daar altijd een afspreek punt. Ver van het podium en al het kabaal. Boom 4 heet het. Daar droppen we al onze spullen zoals tassen ,luchtbedden, parasols etc. Ik zal dit jaar de bewaker van ons plekje zijn. Want tja, veel kan ik niet.

Van de organisatie mag ik een stoeltje mee nemen. En krijg ik toegang tot een speciale entree voor zwangeren en gehandicapten. Hartstikke fijn dat ze meedenken.
Vanaf week 28 is het gehoor van de baby al flink ontwikkeld. Ik moet dus goed oppassen. Gelukkig zijn we met een heel gezellig groepje en past iedereen goed op mij.

Elk jaar wordt er een compleet kamp opgezet. Met party tentjes, vlaggetjes, discobal, allerlei hapjes en reserve food. We nemen allemaal een lekkere ligstoel mee en ook hebben we onze eigen muziek. Omdat wij dit jaar iets later vertrekken, nemen onze vrienden alvast onze tent mee. Super geregeld! Zo hebben wij voldoende ruimte in de auto om een echt matras mee te nemen. Want ik moet natuurlijk wel goed liggen!

Nu nog hopen op mooi weer en het moet goed komen!

Update

Omdat mijn verhaaltjes steeds meer een eigen weg gaan leiden, toch maar even wat updates tussendoor over de kleine in mijn buik en andere zwangerschaps zaken.

Vandaag ben ik over twee dagen 25 weken zwanger. Dat betekent eigenlijk dat ik nu af kan gaan tellen. Nog 17 wken te gaan. Grappig, want ook dat blijft een verrassing.
Vandaag ben ik weer op de fietst gestapt. De laatste keer dat ik 60 km heb gefietst was 3 weken geleden. De verloskundige verzekerde mij dat het best kan allemaal, als ik maar niet val. En daar ben ik nu juist wat onzeker van geworden. Vandaag een stukje van 20 km. Mijn favoriete 'veilige' route Westeinde- Marssum- Dronrijp, Rytsmazyl- Leeuwarden. Dan heb ik toch nog het gevoel dat ik iets heb gedaan. Deze week ga ik weer op de fiets naar school en dan heb ik er ook zo 48 km op zitten. Want vanaf mijn huis is het exact 6 km heen. Ik merk het toch meteen als ik met mijn kont de hele week in de auto zit. Voel me dan niet top. Verder nog 2x per week fitness. Dat alles accepteert de kleine spruit goed. Het slaapt nog steeds gemiddeld zo'n 20 uur en naar mijn mening wordt het alleen maar wakker als ik ga eten. Dan schopt het zachtjes..

Als ik aan het werk ben wordt het meestal rond een uur of 3 wakker. Dat is zo'n leuk gevoel. Kleine luchtbelletjes die knappen in de blaas, zo voelt het. Want het schopt meestal laag. 's Avonds schopt het hoog, boven de navel zelfs. Dan draait het en beweegt het volop, tot het een fijne houding heeft gevonden en vallen we samen in slaap. Ik ben nu in totaal 6 kilo aangekomen. Zes kilo in 6 maanden. Ik hoop dat zo vol te houden, alleen met de wetenschap dat de baby nog 8x zo groot wordt, zie in het somber in. Maar ik voel me goed, en dat is waar het om draait.

Tot de volgende blog,

Therese

Jantje huilt, Jantje lacht.

Als ik tot nu heb doen vermoeden dat mijn zwangerschap vlekkeloos verloopt, dan kan ik nu maar één ding zeggen: ‘Dat WAS ook zo..’ Maar vanaf gister ga ik twijfelen of dat ook echt zo blijft. Mijn hormonen beginnen een aanval op mij te plegen. Zes maanden lang heb ik die krengen niet gehoord of gezien. Ze waren naar mijn mening even op vakantie (alhoewel mijn collega’s daar misschien anders over denken) Tijdens mijn menstruatie was ik vaak 2 dagen een totaal ander mens. Niet mee te leven. Vaak vluchtte ik zelfs voor mezelf. Tijdens deze gehele zwangerschap tot nu toe was ik dus blij dat ze me even met rust lieten. Natuurlijk heb je je buien. Maar ik zie dat meer als een moeder instinct. Je wordt heel beschermend naar jezelf en je omgeving. Onrecht kun je niet plaatsen en liegen wordt je soms fataal. Mensen die niet eerlijk zijn of dingen zeggen die niet waar zijn, kun je wel aanvliegen. Dat noem ik geen hormonen. Dat is een oerinstinct. Een oergevoel.

Zondag ochtend om half 9 stond ik klaarwakker naast mijn bed. Ik was zo fris als een hoentje en ging lekker in mijn uppie een romantische film uitkijken. De avond daarvoor was ik in slaap gesukkeld en kon niet wachten om de laatste spannende 30 minuten van de film ‘Full Moon’ te gaan kijken. Rond half 11 stonden Robert en ik klaar om Zem uit te gaan laten. Het zonnetje scheen en we namen allerlei speeltjes mee voor Zem om hem eens lekker te laten rennen. Tijdens dit kleine wandelingetje zijn er al heel wat emoties losgekomen. We hadden de dag ervoor een nieuwe Canon camera gekocht en die moest natuurlijk getest worden. Robert kreeg van mij de opdracht om zo veel mogelijk plaatjes te schieten van mij en vooral mijn buik. Ik had het kunnen weten. Dat soort opdrachten moet ik niet aan Robert geven. Want zodra hij de kans ziet om mij de gek aan te steken, pakt hij die! Het werden geen mooie plaatjes, nee, het leek alsof ik belaagd werd door paparazzi. Van alle kanten werd ik beschoten. Eerst maakte hij een opmerking waardoor ik heel hard moest lachen. Robert heeft het talent om daarna dan nog meer droge opmerkingen te maken, waardoor ik echt bijna uit mij broek scheur van ’t lachen. Het hield nooit meer op. Het lachen gaat op een gegeven moment over in huilen en als hij me dan niet snel met rust laat zal het uiteindelijk eindigen in een natte broek. Tja, alle sluitspieren worden naar mate de zwangerschap vordert steeds slapper…en daar moet je geen geintjes over maken.

In de middag hebben we het rustig aan gedaan. Robert is de tuin in gedoken en ik ben wat huishoudelijke taken gaan doen. Rond een uurtje of drie ben ik een stukje gaan fietsen. Even kijken of mams thuis was. In mijn hoofd speelde er toen al één en ander. We hadden vandaag namelijk afgesproken om lekker naar de sauna te gaan. Onze sauna is om twee uur open en dat had ik Robert ook gezegd, maar we hadden geen tijd afgesproken. We zaten meer in de ‘flow’ van, we zien we hoe laat we gaan, take it easy. Tenminste, dat dacht Robert! In mijn hoofd gebeurde er van alles. Maar ja, ik negeerde dat. Robert was zo lekker bezig en ach, ik wilde hem niet tegenhouden. Maar… hij zou ook nog sporten en dan werd het weer later. Ik stapte dus om 3 uur op de fietst. Maar tijdens het fietsen moest ik ontzettend nodig naar het toilet. Een tussenstop bij mijn moeder gedaan en het tochtje zou weer verder ingezet worden. Helaas, ik was het bos van Bilgaard nog niet uit en moest alweer. Een beetje geprikkeld ben ik dus maar weer naar huis gegaan. Robert kwam uiteindelijk kwart over 4 aanzetten, toen kwam Johan nog langs om zijn nieuwe auto te laten zien en uiteindelijk konden we pas om half 5 vertrekken. Ik vond het ook wel de hoogste tijd. Mijn geduld was nu lang genoeg uitgerekt en veel veerkracht was er niet meer.
De tas werd vliegenvlug ingepakt en toen ik Robert de vraag stelde even te helpen met het verschonen van het bed, wilde hij opeens op stel en sprong weg en kon dat ook wel na de sauna.

Je moest eens weten wat er toen in drie honderdste seconden door mijn hoofd ging. IK, die de hele dag al had zitten wachten. IK, die hem de hele dag zijn gang had laten gaan. IK, die totaal niet pushte vandaag en heel relaxed was, ONTPLOFTE!
Met een norse kop stapte ik in de auto. Robert probeerde het goed te maken maar er kwam echt stoom uit mijn oren. In plaats van de boel verzachten werd Robert ook opeens heel kwaad. Wow, ik had hem nog nooit zo gezien. De koek was op. Hij trok het even niet. En scheurde weer naar huis met mij naast zich. Lijkbleek. Met zweetdruppels op ’t voorhoofd.

De uurtjes daarna waren net een film. Robert gooide van kwaadheid zijn sleutels weg. Ik reed nog even een rondje om stoom af te blazen. Eenmaal thuis was Robert er niet. Hij was mij zoeken, want hij had geen sleutels. 1,5 uur later was hij terug. Kon me niet vinden. Hij was zelf naar de sauna gelopen….arme stakker.
Ik zat thuis op de bank te balen. En toen Robert aanbelde hebben we elkaar fijn geknuffeld. Wat een dag. We zijn weer in de auto gestapt en alsnog naar de sauna gereden. In de auto zei Robert; ‘wat ben je stil lieverd’. En daar kwamen de tranen. Keihard. Het snot vloog alles kanten op en ik had ’t niet meer. Wat een verdriet. Was een emoties. Robert troostte mij en toen we elkaar aankeken moesten we opeens zo vreselijk lachen. Stonden we dan. Ergens langs de weg. Te huilen en te lachen. Mijn God wat een dag. De rollercoaster van emoties is begonnen. Dat wordt wat. We hebben meteen duidelijke afspraken gemaakt. Zodat we de volgende keer meteen weten hoe we hier mee om moeten gaan.

Het was een hele fijne avond. De sauna was zo goed als leeg en hadden alle ruimte om samen bij te komen. De kleine vond ’t ook lekker. Het sliep de hele tijd en toen we gingen eten , at het gezellig even mee. Ben benieuwd of de kleine ook last heeft van al die emoties. Gelukkig weet ‘t dat mama en papa heel erg gek zijn op elkaar….

Liefs,

Thérèse

6 maanden

Vandaag alweer 6 maanden. Snel op babybytes kijken om te zien hoe groot het kindje nu is en vooral hoe zwaar. Mijn favoriete site om even bij te kletsen en informatie op te halen. Voor week 24 staat er het volgende:


Lengte van je baby: 32 centimeter
Gewicht van je baby: 560 gram
Het einde van het tweede trimester is in zicht. Je hebt bijna twee derde van je zwangerschap achter de rug, en je bent waarschijnlijk al aan het aftellen.

De baby is vanaf de buitenkant een stuk duidelijker te voelen, omdat hij al best groot en sterk is geworden. Voor de vader wordt het nu pas echt leuk, omdat hij een reactie kan krijgen op zijn stem of als hij zijn handen over je buik wrijft.

Je kindje is bedekt met heel fijne haartjes, lanugo. Zijn kwetsbare huid wordt beschermd door een waslaagje. Dit noemen we 'vernix'. Deze was kan tijdens de geboorte nog aanwezig zijn op het huidje van de baby, maar wordt al snel geabsorbeerd. Meestal is het alleen nog te zien bij kindjes die wat eerder geboren worden. Baby's die ruim na de 40e week worden geboren, zijn vaak al helemaal 'schoon'.

Het gehoor van de baby is volledig ontwikkeld. Je kindje kan reageren op bepaalde gebeurtenissen die in jouw omgeving gebeuren, zoals ruzies of harde geluiden. Het kindje hoeft niet te schrikken van invloeden van buitenaf, maar reageert wel op jouw reacties. Probeer situaties die stress kunnen veroorzaken te vermijden, omdat baby's hier erg onrustig van kunnen worden. Dit kan na de geboorte ook nog merkbaar zijn, omdat je baby dan bijvoorbeeld veel kan huilen.

De baby heeft nu ook een slaap- en waakritme. Dat betekent dat hij op bepaalde tijden slaapt en wakker is. Dit hoeft niet gelijk te zijn aan jouw eigen ritme. Vaak zul je zien dat het juist andersom is. Als jij druk bezig bent, wordt de baby als het ware in slaap gewiegd. Zit je net lekker rustig op de bank, of lig je in bed, dan zul je zien dat de baby juist tekeer gaat!

Het grootste gedeelte van de dag slaapt hij, zo'n 16 tot 20 uur. Dit heeft hij nodig om hard te kunnen groeien. De organen zijn goed ontwikkeld, alleen de longetjes zijn nog niet helemaal klaar. Door het in- en uitademen van vruchtwater zijn de longetjes over een paar weken rijp genoeg om de baby buiten de baarmoeder te kunnen laten overleven.

De ruggengraat van je kindje bestaat uit ongeveer 150 gewrichten en 1000 banden.

De foetus had tot nu toe nog weinig vet en was daarom erg mager. Vanaf deze week begint zich onderhuids vet te vormen. Dit vet heeft je kindje nodig om na de geboorte goed op temperatuur te blijven. Baby's die te vroeg geboren worden, zullen daarom vaak eerst een tijdje in de couveuse verblijven, tot ze een goed gewicht hebben (zo'n 2500 gram) om zelf hun temperatuur te kunnen regelen.

Hahaha, die van ons slaapt inderdaad wel 20 uur ja. Het is vooral heel erg rustig in mijn buik. Maar ja, ik ben natuurlijk ook de hele dag in beweging ;)
Behalve als ik ga eten wordt 't even wakker. Het houdt net als wij, erg veel van eten denk ik. Gezellig, dat wordt lang tafelen..

Ik kan zeggen dat afgelopen week mijn buik enorm is gegroeid. Fijn om 't ook zelf te zien, want eerst zag ik nooit het verschil..nu kan ik er niet meer omheen. Gelukkig zit ie nog mooi van voren..

Sauna vind ik ook erg prettig. Dat mag, als je een ervaren sauna-ganger bent en op het onderste bankje gaat zitten. En ervaren, dat ben ik :) Het duurt even voordat je gaat zweten. Meestal leg in een handdoek op mijn buik. En dan na ongeveer 20 minuten...paf, al het zweet komt er dan uit.... Ik hoop dat, dat wat vocht ophoping gaat schelen aan het eind van de zwangerschap.. ben benieuwd.

Groetjes Thérèse

23.4 weken, bijna 6 maanden alweer..

Wat een heerlijk weekend hebben we gehad. Zaterdag en zondag hoge temperaturen. Veel buiten zitten, lekker barbecueën en aan het water liggen. Zondag met vrienden in de Prinsentuin, altijd gezellig.
Nu is het weekend bijna voorbij. Voor Robert dan, ik heb altijd een dagje extra. Zondag avond doen we vaak een aflevering LOST of Band of brothers, maar helaas, ook die series zijn nu echt op…We moeten weer op zoek naar een andere uitdaging.
Vorige week heb ik het fietsen weer opgepakt. Lekker na ’t werk of in de avond een klein stukje van ongeveer 20 km. En het fitnessen gaat ook nog steeds lekker. Op mijn werk krijg ik vanaf vorige week meer rust. Ik mag meteen naar huis en hoef niet meer naar vergaderingen. Kreeg de laatste tijd last van harde buiken en dat was niet goed. Dus lekker vroeg thuis.
In mijn vorige mail lees je vooral veel bezorgdheid over mijn gewicht. Nu een aantal weken verder is dat gevoel al weer heel anders. Ik ben er achter gekomen dat het vooral kwam door mijn slechte stoelgang. Dat hoort bij het zwanger zijn, maar bij mij was het altijd al een probleem. Ik voelde me dus heel erg opgeblazen..vandaar ook die kilo’s. Momenteel zit ik echt super lekker in mijn vel. Ik had al niet te klagen maar nu ben ik echt trots op mijn lijf. Ik vind mijn buik prachtig! En het leuke is dat ik ook veel complimenten krijg. Aanstaande dinsdag ben ik 6 maanden zwanger en tot nu toe ben ik 5 kilo aangekomen. Ik maak me niet zo druk meer. Ik weet dat het kindje nog heel veel gaat groeien, maar dat geeft niet. Het hoort erbij en zolang ik toch nog 2 keer per week lekker kan sporten, maak ik me geen zorgen. Het voelt goed.
Op mijn werk doe ik het momenteel dus wat rustiger aan. En zijn ook eindelijk wat duidelijkheden wat betreft de formatie voor volgend jaar. Ik weet dat ik geen groep 8 meer kan doen- en dat vind ik erg jammer maar is gewoon niet verstandig- en heb dat nu ook losgelaten. Ik heb een hele lieve collega die nu de uitdaging aan gaat. En het is haar gegund, ze is een kanjer. Ik daarentegen krijg een groep 4/5. Ja, je leest het goed, een combinatiegroep. Ons schooltje heeft niet genoeg leerlingen en uiteindelijk worden de klassen dus samengevoegd. Weer een uitdaging voor ..volgend jaar! Want mijn werk dat ik over 5 weken afrond, zal voor mij pas op 3 januari weer starten…..en heel fijn gevoel……wat een lange vakantie!!  En ik ben zo vreselijk benieuwd naar ons kindje.

Even voor mezelf: Geen klachten, behalve een week lang harde buiken gehad rond week 21. Dit had ook te maken met de stoelgang. Veel drinken en rusten af en toe werkte. Als ik uit mijn werk kom, even de oogjes dichtdoen…heerlijk. Met Robert erg veel lol. Hij vertelt iedereen dat ik constant zo vreselijk veel om hem moet lachen…en dat is waar. Mijn humor bereikt hoogtepunten. Het is heerlijk. Soms denk ik, ach, dat arme kindje schud helemaal heen en weer hihi. Ilva zegt dat ik een soort rust uitstraal..IK..kun je je het voorstellen? Ow wat is dat fijn om te horen..Wat ik ook merk is dat teennagels lakken steeds moeilijker wordt. Veters veteren trouwens ook.

Groetjes
Thérèse

21 weken

En ik begin 'm nu al aardig te knijpen. De weegschaal heeft steeds meer te verduren..
Ik ben nu 21 weken. En 75 kilo.

Normaal ben ik 69 kilo, al vanaf mijn 20ste ofzo... Baalde altijd dat ik in de zwaardere klasse moest vechten met karate wedstrijden. Maar ja ik ben natuurlijk ook 1 bonk spier ;) Zwanger worden in december is prachtig natuurlijk, maar aan de andere kant zitten alle pondjes van de kerst weer op 't kontje. En tijd om die eraf te trainen, die kreeg ik niet. De weegschaal springt nu al op 75 kilo. De laatste x in mijn leven dat ik 75 kilo was, kon ik een glaasje op mijn achterwerk plaatsen. Love parade 2002. Ik weet het nog goed. In die tijd heb ik een Atkins dieet gedaan en dat werkte. Terug naar 69 kilo en er nooit meer aangekomen.
Nu is het voor mij een kwestie van accepteren. Ik kom nou eenmaal aan, maar toch gaat het in mijn ogen wel heel erg hard. Vanaf week 20 is het 500 gram per week. Dat is best veel aangezien in nog 21 weken moet. Ow help, komt dit wel goed! Ik ben niet bang dat ik het niet meer kwijt raak, ik ben tenslotte sportief genoeg. Ik fiets en train ook nog steeds alleen wordt 't nu minder. De verloskundige zei bij de 20 weken echo dat fietsen goed is, maar dat het kindje wel wat in de verdrukking komt als ik voorover hang..

Ik moet het afbouwen. Maar dat doe ik met nu alle liefde. Ik heb ons ukkie weer gezien en het is een wonder. Ik kan nu al bijna niet meer wachten. En de laatste week voel ik het steeds meer trappelen. Deze week lag ik extra vroeg in bed om een goed te 'voelen' en daar zag ik opeens een bobbeltje van een voetje of handje. Fantastisch, wat een mooi gevoel. Het blijkt dat je ook echt contact kunt maken. Ik zal me daar eens in verdiepen. Op dit moment voel ik allemaal weer kriebeltjes en schopjes in mijn buik...

Tot de volgende x,

Liefs Thérèse

20 weken echo.

Dit weekend -het weekend van Hemelvaart- was ik toch wat gespannen voor de 20 weken echo. Er spookt opeens van alles door je heen. Je denkt maar aan één ding en dat is of je kindje wel gezond is. Als ik mijn buurvrouwtjes en 'oudere' collega's er over hoor praten was het 40 jaar geleden toch wel heel anders. Er waren toen nog geen echo's en al helemaal geen kiekjes van de baby. Nee, zij genoten van de zwangerschap en maakten zich niet druk. Toch vreemd dat er nu anders tegenaan gekeken wordt. Zelf zit ik al vanaf het begin van mijn zwangerschap op verschillende forums te chatten met meiden die net zo zijn als ik en alles willen weten en delen..want tja, het is toch ook iets unieks?

Donderdag begonnen de zenuwen al. Ik zei tegen Robert dat ik afleiding nodig had en we zijn een stuk gaan fietsen richting Zwartehanen. Een heerlijke route van zo'n 55 km en goed te doen nadat ik flink had gegeten bij het restaurant aan de dijk.

Vrijdag zijn we naar Groningen gereden. We hadden een prachtige auto gezien...eindelijk. Na maanden zoeken, meten en passen met kinderwagens hebben we dan uiteindelijk de geschikte wagen gevonden. En eenmaal in Groningen, bleek mijn droom werkelijkheid te worden. Het wagentje was precies zoals ik het me had voorgesteld. Pinpas er door en hop de 'aanwinst' mee naar huis genomen.

Zondag begon het ook weer aardig te kriebelen bij mij. Wat een prachtig weer. Tijd voor een fiets tochtje. Dit keer kon Robert niet mee, dus ben ik alleen op de fiets gestapt. Telefoon, portemonnee mee en gaan! Vond het best wel spannend, want tja, zwanger en toch een aardige tocht. Maar het was super. De kleine lag niet in de weg bij het voorover hangen (drukt toch vaker op de blaas nu) en het was prachtig weer. Ik heb het rustig aan gedaan en vooral genoten van de omgeving. Vlakbij Sneek langs het Prinses Margriet kanaal en daarna een stukje Snekermeer en terug door allerlei lieve dorpjes.. Al met al was het toch een tocht van 60 km, dus dit weekend lekker veel kilometers gemaakt. Daarna lekker een glaasje limonade bij een vriendinnetje in de tuin nog wat afleiding gezocht.. :)

Maandag 10:45 stonden we in het ziekenhuis. Met mijn moeder erbij. Phoeee, spannend hoor. Al snel zagen we ons wondertje weer en ik heb echt 30 minuten genoten van dat beeld. Alles is goed! En we weten wat 't wordt. Heerlijk, ik kan niet wachten..

Liefs,

Therese

Alweer 5 maanden :)

Ik kan het me gewoon niet voorstellen. 5 maanden alweer! Wat gaat de tijd snel! Ik moet mezelf nu echt eens flink terug roepen hoor. Ik moet nu toch echt meer de tijd voor mezelf gaan nemen. En dat heb ik gister gedaan. Lekker vroeg op bed, met mijn boek ‘zwangerschap voor dummies’ erbij. Tot nu toe het leukste, meest informatieve boek. Van mijn zus gekregen. Gister weer heerlijk tips en adviezen doorgespit. Gelachen om herkenbare stukjes en vooral ‘ja’ geknikt bij het herkennen en bevestigen van de ‘tips voor vader’. Want oei wat heeft Robert het zwaar de laatste dagen. 4,5 maand lang heeft hij vol trots gezegd ‘dat ik het zo goed doe’. Maar de laatste dagen wordt het enthousiasme iets minder. Ik weet het , het is mijn schuld, maar ja, ik heb een excuus.
Het is echt waar, je verschuilt je erachter. Je kunt er niks aan doen. Het gaat automatisch. Het giert door je lichaam en je hebt gewoon zin om af en toe heel erg moeilijk te gaan doen. Zo ook de afgelopen 2 dagen. Mijn moeder kwam gister stampot andijvie bij ons eten –en ik moet zeggen dat was geniaal gemaakt door mezelf al zeg ik het zelf ;)- en ik was niet echt heel erg aardig. Toen mijn moeder weg ging zei ze bij de deur opening tegen mij: ‘geen ruzie maken he?’ Natuurijk had ze gelijk en om verstandig te zijn ben ik dus maar vroeg op bed gaan liggen.
Vanochtend heb ik het er dus even van genomen. Tot half 12 heb ik op mijn heerlijke bedje gelegen. Robert was er al supervroeg uit. Toen ik beneden kwam was mijn humeur nog niet echt om over naar huis te schrijven dus heb ik UPC on demand maar aangezet.

Even een update tussen het schrijven door: ik nam net twee slokken bier van Robert en ik heb de laptop even aan de kant moeten zetten. Jemig de pemig mijn benen. Je kent dat wel, dat gevoel in je benen als je aangeschoten wordt en aan een tafel zit. Phoeee, niet normaal. Ik kan echt niks meer hebben. Laat maar zitten hoor! Zal het nooit meer doen!! :S

Rond 13.00 uur waren Robert en ik in discussie. Wat zouden we gaan doen. Ik moest er echt even uit en we besloten een mooie route te fietsen, niet zo ver als de vorige keer, maar toch een leuk toeristisch stukje en dat werd een fietsroute van 56 km naar Zwartehanen. Iets te enthousiast zijn we direct op de fiets gestapt. Daar kwamen we op de dijk achter. Ik trok het niet meer. Alle kracht uit mijn benen verdween en arme Robert kon me weer duwen…. Nu heb ik gelukkig een megasterkte vriend…maar toch. Ik had toch even broodjes moeten smeren want op dat bakje cornflakes was het dus na 30 km echt op! En dat terwijl we dat nu toch echt wel weten. Ik vraag me ook echt af wat die hardfietsers allemaal wel niet eten voordat ze op de fiets stappen en 200 km fietsen. Ik zou dan een paard lusten denk ik…
Zwartehanen was echt een punt om even lekker bij te komen. Van Dobben kroketten, één tostie en apfelstrudel gedeeld….mmmmmmmmmmm lekker. En hop, terug naar Ljouwert. 20 km met de wind mee, heerlijk! We waren zo thuis. Eerst eens lekker flink gedoucht want het was best fris op de fiets. Dat hebben we maar weer gedaan. Al met al hebben we aardig wat kilometertjes gepakt al, tijdens mijn zwangerschap. We zullen kijken hoe lang ik het vol houd. Volgens de verloskundige is het geen probleem en juist goed voor je, net als zwemmen. Dat laatste viel helaas wat tegen. Wat kreeg ik daar krampen van zeg…Maar het fietsen geeft me een goed gevoel.
Nu ga ik weer lekker op de bank hangen. Genoeg gedaan vandaag. We zullen kijken wat de avond brengt.
Groetjes Thérèse

Ik 19.3 weken

Wat gaat de tijd snel!

Vandaag is het nog twee dagen....en dan zit ik op 20 weken. Onvoorstelbaar hoe snel de tijd gaat. Morgen 'moet' ik weer aan het werk, want zo voelt het. Ik heb 10 dagen meivakantie gehad en waar zijn de dagen gebleven? Deze vakantie heb ik veel gedaan. In totaal 10 uren op de vrijmarkt gestaan, spulletjes verkopen op Koninginnedag. Ik ben de hele dag op sleeptouw geweest met Bevrijdings dag en dit weekend geslenterd door A'dam. En nog steeds voel ik me heel goed. Ik was zaterdag voor het eerst echt moe en ben direct gaan slapen toen we in het huisje waren. Maar ja, het was ook al 01:30 uur.. toch best lang volgehouden na een dag shoppen. Ik ben dolgelukkig dat ik me zo goed voel. Je hoort zo vaak andere verhalen.

Toch ben ik erg zenuwachtig voor de '20 weken' echo volgende week.. Ik voel de kleine de laatste dagen weer erg op de blaas drukken en heb af en toe steekjes en krampjes. Ben zenuwachtig, omdat ik zo vreselijk hoop dat alles goed is..

Deze week 2 dagen werken en dan heb ik alweer vrij. We gaan lekker met de babykamer beginnen. Robert gaat schuren, verven en ik.... toekijken vooral. Veel mag ik niet doen.. Maar ja, dat houd ik toch niet vol, hihi. Ik begin steeds meer zwangerschapsboeken te lezen. En vanmiddag ben ik heel even bij Villa hap, Belly B en nog een winkeltje wezen snuffelen.. heerlijk hoor. Ook heb ik al een hele hippe voedingstas gezien. Veel te duur en te gek, maar ik vind dat ik dat mezelf best cadeau mag doen. :)


Groetjes Thérèse

Update 2

01-5-2010

Ik zit nu in week 18 en ik voel me nog steeds goed. Ik ben nog lekker sportief bezig. Vorig weekend 80 km gefietst in Zuid Oost Friesland met mijn vriend Robert en gister zelfs de hele ochtend en middag(6.00 uur tot 16.00 uur) op de vrijmarkt gestaan met mijn zus en vriend Robert. Hij was eigenlijk ziek maar kwam toch nog om 12 uur. Het was echt gezellig. Verkopen en mensen kijken.

Mijn darmen werken alleen een beetje tegen sinds een paar weken. Heb sowieso een spastische darm maar nu verstopt het wel heel erg. Daardoor voel ik me nu dagelijks al een olifant. Krijg ook steeds opmerkingen van; 'Zoooooooooo jij groeit aardig!' Grrrrrrr.. en dan zit ik nog maar op de helft. Het vervelende is, dat door die opgezette darmen ik niet voel of het nou de kleine is die beweegt, of het mijn darmen zijn...

We zijn al weken op zoek naar een geschikte auto. Vorig jaar heb ik die van ons, een stoere Citroën C2 een klein slootje in gereden. Het was een boerenslootje waar ik van dacht dat het, het landweggetje was :S Achteruit nog wel..

We zoeken nu een geschikte auto, waar een kinderwagen in past, een hond en een maxi-cosi... ?!
Hebben jullie nog tips? We willen het liefst een Hyundai Getz ofzo. En geen station of belachelijk grote, zware auto waar je een bult wegenbelasting voor betaalt. Dus rond de 1000 kg??

Ongelukje

15-4-2010

Deze week ben ik op de fiets aangereden door een "moeke" op de brommer. Ik kwam van rechts maar zij zag mijn totaal niet! Ik had het in de gaten en trapte op de rem. Ik schreeuwde en het was al te laat. Ze remde, slipte en knalde vol op mijn stuur. Stuur in mijn buik. Ik kon alleen maar huilen en roepen dat ik zwanger ben.....

Meteen naar de verloskundige om 8 uur. Hartje gehoord. (Ik was verder naar mijn werk gelopen en mijn directeur heeft me gebracht) 12 uur weer naar de vk, weer het hartje gehoord. Woensdag een uitgebreide echo, alles goed..

Wat ben ik opgelucht!

Meiden, let maar op! Elke dag fiets ik naar mijn werk, het is 6 km heen en 6 km terug door de stad. Een ongelukje zit in een klein hoekje. En zo zie je maar, je kunt zelf nog zo goed opletten...

Gister op mijn verjaardag was ik precies 4 maanden! Alles is nu weer goed en ik ga weer verder genieten. Heb de uk wel wakker geschud volgens mij...want sindsdien is het erg druk daar beneden... :S

Blij!

06-4-2010

Ons ukkie in mijn buik.

Vandaag om 16.10 hadden we dan onze derde echo. Dat is niet gebruikelijk, wij zijn nou eenmaal een speciaal stel. Ik was lichtelijk gespannen en wat knorrig. Je hoort af en toe toch van die shockerende verhalen waardoor je soms zo onzeker wordt. Eenmaal daar bleek alles er heel goed uit te zien. Wat was ons ukkie in beweging! Het tuimelde zo dat ik dacht, �doe nou voorzichtig, straks breek je wat� en daarna moesten we zo lachen, dit kan alleen maar een druktemakertje worden, net als wij.

Elke keer valt het me op hoe rustig ik word als ik naar de echo kijk. Ik houd mijn adem in en vol verbazing kijk in dan naar dit wonder. De hele zwangerschap tot nu toe gaat voorspoedig. Ik voel me goed en heb nauwelijks kwaaltjes. En toch zit er wat in mijn buik. Ik heb drie boeken over de zwangerschap onderhand, maar toch laat ik ze nog liggen. Ik lees af en toe alleen het nodige en dan leg ik het boek weer weg.

De verloskundige vertelde mij dat de placenta aan de rug kant zit, dus moet ik ons ukkie al kunnen voelen. Nou is dat erg lastig voor mij, omdat ik altijd wat voel in verband met mijn darmen die altijd in de weer zijn. Maar als ik dan toch eerlijk moet zijn, de laatste paar dagen voelde ik een soort vlindertjes of belletjes, zal het dan toch?

Ondanks alles goed was vandaag blijft het een spannende periode. Over 5 weken is het zover, de 20 weken echo. Deze echo kan je ook echt iets vertellen over het kindje. Het allerbelangrijkste, of het gezond is.

Honger!!!!

16-3-2010


Nou, en dan begint het opeens.

Na weken te roepen dat ik me hartstikke goed voel begint er vandaag toch wel iets heel vervelends de kop op te steken. Ik krijg om het half uur van die eet buien!! Mijn maag begint echt overdreven hard te knorren en zegt me: 'Als je nu niet wat eet dan ga ik of overgeven of flauwvallen!!' IIk was altijd 69 kilo (1meter70 lang) Na de kerstvakantie zaten de pondjes er ook net aan en ga nu al naar de 71.5! Boeeehhh, ik word een tientonner!

Hebben jullie dit ook? En ik loop ook ontiegelijk te gapen.....

(Tuurlijk hebben jullie dit ook, maar zo vaak eten, jeetje is dat normaal?)

Volgens mij beginnen de kwalen nu toch ook bij mij...

Gelukkig

5-2-2010

Vandaag het hartje horen kloppen! We hadden een afspraak in het ziekenhuis bij de gynaecoloog. Wat een fantastisch gevoel is dat. We zijn helemaal gelukkig. Mijn vriend barstte in tranen uit. Ik zat de hele weg naar huis te giechelen...hihi.

Valentijn

14-2-2010

Lieve uk,

bijna 2 centimeter ben je nu,
diep verscholen, lekker warm in mijn buik
ik ben zo blij dat je er bent.
je bent mijn mooiste Valentijn.

Update

06-2-2010

Even een update. De Cito toetsen heb ik achter de rug. Wat heerlijk zeg, juf kon lekker ontspannen ;) Vrijdag echter, werd ik heel raar wakker. Voor het eerst een beetje misselijk en ook kon ik slecht plassen. dat heb ik nu al 3 dagen. Ik moet 's ochtends heel nodig, maar als ik dan eenmaal op de pot zit, dan komen er alleen wat druppels uit. Dan wacht ik even, ga eten of rondlopen en dan komt het daarna wel. Heel vervelend. Ik heb op het internet gelezen dat dat komt door de baarmoeder die op de blaas drukt..nu al.
Afgelopen vrijdag dus voor de eerste keer misselijk en toen ik op mijn werk kwam was ik ineens heel erg misselijk. Ongeveer rond 9 uur was ik opeens heel erg boos! Een aantal jongens waren al aan een taak begonnen en ik had al 3x gezegd dat ze nog even moesten wachten. Ik werd echt kwaad en moest echt even tot 10 tellen.. dat heb ik nog nooit eerder gehad! :S Om ongeveer half 12 liep ik even naar de wc en toen zag ik het voor t eerst: roze afscheiding! Ik schrok me helemaal kapot en heb direct gebeld naar de assistente van mijn gyn. Ze stelde me gerust, maar ik had het niet meer. Ik ben naar een collega gevlucht ( zij is 5 maanden geleden bevallen) en heb mijn hart gelucht. Ze schrok maar was wel heel erg blij voor me. (Zij vertelde mij dat ze dat ook had toen ze zwanger was en rond de 6 weken..) Toch fijn dat ik het even kon delen.

Vandaag gaat alles weer goed. Kan ook weer normaal plassen.

Ik word i.i.g nooit meer boos en ga me al helemaal niet meer opwinden. Wel merkte ik dat ik alleen maar naar huis wilde die dag.. erg lastig als je voor de klas staat. Ik twijfel nu wel.. heb het gevoel dat ik het de directeur toch maar moet gaan vertellen....