Het is alweer een tijdje geleden en hoog tijd dus om iets te schrijven. Vooral omdat er alweer zoveel veranderd is. Het begon allemaal tijdens de verhuizing van mama. Ik had als taak aangenomen alles uit te pakken. Het was die dag bloedheet. Ongeveer 32 graden. Dus bleef ik in de nieuwe flat, pakte dozen uit en zorgde voor de lunch. Al gauw begon ik het in mijn benen te voelen. Steken in de enkels en opgezwollen tenen. De dagen daarna was het alsof ik een marathon had gelopen en dit gevoel is niet meer weggegaan. Vorige week zijn we naar Engeland gegaan, naar mijn vader. Daar in huis was alles prima, maar zodra we een stukje gingen wandelen moest ik om de 5 minuten plassen, alsof iemand een vuist in mijn blaas drukte. Wat een vervelend gevoel zeg..
Ook zijn we Londen in geweest en ik heb het precies 1 uur volgehouden (het shoppen dan) We hebben daar gebruik gemaakt van een hop-on hop- off bus en dat was prima. Veel van Londen gezien. Nu eenmaal thuis kan ik merken dat de druk op de blaas minder wordt. Het is dus echt een kwestie van rust nemen. Ik heb de Nintendo DS van Vanessa te leen en wissel dat af met boek lezen, naaien en af en toe zwangerschaps folders lezen. Natuurlijk ben ik ook bezig geweest met de kinderkamer. Gister nog ben ik met de auto de stad in geweest om bij Jan Sikkes allerlei snoezige lapjes te halen. Vandaag ga ik een konijn met flaporen maken, ben benieuwd.
Het slapen gaat ook steeds slechter. Ik zweet als een otter en kan gewoon geen goede houding vinden. Ik heb allerlei kussens. Tussen mijn knieën en onder mijn armen maar toch...het helpt niet. Ik voel mijn heupen en mijn rug. En draai de hele nacht. En niet dat dat zo soepel gaat, nee, als een walrus.... Het wordt aangeraden om op je linkerzij te liggen, maar dat houd ik echt niet de hele nacht vol.
Ik geniet intens van ons kleine wondertje. Het beweegt heel veel en voelt heel sterk aan. Elke dag iets sterker. We genieten samen en Robert luistert naar 't hartje. Ook praat hij af en toe met de kleine uk en dan begint het helemaal te spartelen. Dat is goed. Het kindje moet aan de papa wennen. Het geluid straks herkennen, dat is alleen maar goed voor de band, straks na de geboorte.
Ik heb er zin in. Kan niet wachten. Het kraampakket is binnen. Ik kies achteraf toch voor ziekenhuis. Nu nog iets meer dan 7 weken...
Liefs mama
Geen opmerkingen:
Een reactie posten