Liese is bijna elf maanden oud. Vanaf een paar weken zit ze in een nieuwe fase. Ze heeft verlatingsangst. Ik Frankrijk werd dat nog extremer toen we met de hele familie in een huisje zaten. Ze moest niks van alle mensen hebben en zette het op een brullen zodra mama en papa weg liepen. Het resultaat: mama en papa werden/worden er een beetje moedeloos van. Eenmaal thuis is Liese bij opna en oma gaan logeren. Daar was ze voorbeeldig. Geen moeilijkheden met slapen en super lief... Dat zegt genoeg: 'Ze heeft ons helemaal door haha! Toen papa - die een paar daagjes voor zichzelf had omdat mama in tante Miriam's huis logeerde in Amsterdam - geheel ontspannen was en mama ook, konden we met frisse moed de rust en regelmaat die Liese nodig heeft weer oppakken. En nu sinds een paar dagen is het naar bed gaan geen drama meer. Echt hoor, jeeh, wat kon ze krijsen! Wel 45 min lang... en dan zit je jezelf echt op te vreten beneden.
Vandaag zondag 28 augustus zijn we vroeg opgestaan en hebben we heerlijk gewandeled. Maar voor dat we naar buiten gingen probeerde ik me Liese te stappen. En vanuit het niets tilt ze opeens haar bentjes overdreven hoog op en begint ze flinke stappen te zetten. Natuurlijk nog niet zelf, ik houd haar handjes goed vast maar toch, ze doet het wel even!
Liese is een sterke meid. Ze ontwikkelt zich snel, al zeg ik het zelf. Ik heb ook het idee dat ze dat te danken heeft aan het babyzwemmen. Al vrij snel trok ze zichzelf op en stond ze. Ik kan het babyzwmmen ook iedereen aanraden. Het is goed voor de ontwikkeling van je kindje en voor de band tussen ouder en kind.
