Ik kan het me gewoon niet voorstellen. 5 maanden alweer! Wat gaat de tijd snel! Ik moet mezelf nu echt eens flink terug roepen hoor. Ik moet nu toch echt meer de tijd voor mezelf gaan nemen. En dat heb ik gister gedaan. Lekker vroeg op bed, met mijn boek ‘zwangerschap voor dummies’ erbij. Tot nu toe het leukste, meest informatieve boek. Van mijn zus gekregen. Gister weer heerlijk tips en adviezen doorgespit. Gelachen om herkenbare stukjes en vooral ‘ja’ geknikt bij het herkennen en bevestigen van de ‘tips voor vader’. Want oei wat heeft Robert het zwaar de laatste dagen. 4,5 maand lang heeft hij vol trots gezegd ‘dat ik het zo goed doe’. Maar de laatste dagen wordt het enthousiasme iets minder. Ik weet het , het is mijn schuld, maar ja, ik heb een excuus.
Het is echt waar, je verschuilt je erachter. Je kunt er niks aan doen. Het gaat automatisch. Het giert door je lichaam en je hebt gewoon zin om af en toe heel erg moeilijk te gaan doen. Zo ook de afgelopen 2 dagen. Mijn moeder kwam gister stampot andijvie bij ons eten –en ik moet zeggen dat was geniaal gemaakt door mezelf al zeg ik het zelf ;)- en ik was niet echt heel erg aardig. Toen mijn moeder weg ging zei ze bij de deur opening tegen mij: ‘geen ruzie maken he?’ Natuurijk had ze gelijk en om verstandig te zijn ben ik dus maar vroeg op bed gaan liggen.
Vanochtend heb ik het er dus even van genomen. Tot half 12 heb ik op mijn heerlijke bedje gelegen. Robert was er al supervroeg uit. Toen ik beneden kwam was mijn humeur nog niet echt om over naar huis te schrijven dus heb ik UPC on demand maar aangezet.
Even een update tussen het schrijven door: ik nam net twee slokken bier van Robert en ik heb de laptop even aan de kant moeten zetten. Jemig de pemig mijn benen. Je kent dat wel, dat gevoel in je benen als je aangeschoten wordt en aan een tafel zit. Phoeee, niet normaal. Ik kan echt niks meer hebben. Laat maar zitten hoor! Zal het nooit meer doen!! :S
Rond 13.00 uur waren Robert en ik in discussie. Wat zouden we gaan doen. Ik moest er echt even uit en we besloten een mooie route te fietsen, niet zo ver als de vorige keer, maar toch een leuk toeristisch stukje en dat werd een fietsroute van 56 km naar Zwartehanen. Iets te enthousiast zijn we direct op de fiets gestapt. Daar kwamen we op de dijk achter. Ik trok het niet meer. Alle kracht uit mijn benen verdween en arme Robert kon me weer duwen…. Nu heb ik gelukkig een megasterkte vriend…maar toch. Ik had toch even broodjes moeten smeren want op dat bakje cornflakes was het dus na 30 km echt op! En dat terwijl we dat nu toch echt wel weten. Ik vraag me ook echt af wat die hardfietsers allemaal wel niet eten voordat ze op de fiets stappen en 200 km fietsen. Ik zou dan een paard lusten denk ik…
Zwartehanen was echt een punt om even lekker bij te komen. Van Dobben kroketten, één tostie en apfelstrudel gedeeld….mmmmmmmmmmm lekker. En hop, terug naar Ljouwert. 20 km met de wind mee, heerlijk! We waren zo thuis. Eerst eens lekker flink gedoucht want het was best fris op de fiets. Dat hebben we maar weer gedaan. Al met al hebben we aardig wat kilometertjes gepakt al, tijdens mijn zwangerschap. We zullen kijken hoe lang ik het vol houd. Volgens de verloskundige is het geen probleem en juist goed voor je, net als zwemmen. Dat laatste viel helaas wat tegen. Wat kreeg ik daar krampen van zeg…Maar het fietsen geeft me een goed gevoel.
Nu ga ik weer lekker op de bank hangen. Genoeg gedaan vandaag. We zullen kijken wat de avond brengt.
Groetjes Thérèse
Geen opmerkingen:
Een reactie posten