Begin januari 2011,
Het is hartverscheurend. Een 'afschuwelijk gevoel' zoals een vriendin omschrijft maar ik ga uit van het de woorden die de meeste mensen me geruststellend zeggen; 'het komt goed'. Mijn hart doet nog steeds zeer. Het tekort aan slapen, rusten en ontspannen, de spanningen vooraf, hebben ervoor gezorgd dat mijn lichaam op is. Mijn eerste werkdag zit erop. Het is alsof ik het niet bewust meegemaakt heb. Alsof ik in een soort surrealistische wereld zit momenteel.
Een half jaar geleden nog had ik me niet voor kunnen stellen dat ik überhaupt moeite zou hebben met opvang op welke manier dan ook. Het is goed voor je kindje en daar was ik heilig van overtuigd en was me nog niet bewust van het feit dat het gewoon klote is! Je hoort het wel om je heen en dan denk je 'softie’…..Zo dacht ik…..
Ik ben dus super soft! Ik span de kroon! Nadat ik gister hartverscheurend heb gehuild bij Robert, na een telefoontje aan het gastouder gezin -er nog even langs gaan was geen optie voor mij- , dacht ik toch echt dat al mijn tranen op waren. Vandaag heb ik me door de dag gebikkeld en eenmaal bij Hilly de gastouder hield ik het weer niet droog. Daar was ze weer. Met grote ogen keek ze de andere kant op, vooral niet naar mij. Wie is dat? Na 5 minuten viel het kwartje pas. Of ze me had gemist? Nee, dat niet. Ze was super lief geweest. slapen, drinken, spelen, kirren, lachen en lekker kletsen. 'Wat een lief meisje' werd er gezegd... Trots ging ik naar huis. Thuis heb ik haar heel lang vastgehouden.
Wat is moederliefde toch bijzonder mooi...
12 jan 2011-01-12
We hebben het eindelijk door… 22 uur laatste flesje, lekker veel met rijstebloem vanille. We probeerden het al een tijdje en nu lukte het opeens. Gewoon niet 6 uur bij het eerste piepje je er al uit halen.. nee even wachten, speentje erin en wel , zie hier… madammeke werd pas half 9 wakker! Van 22.30 to 8.30 geslapen! Jeeeeeeeeeeeeuh wat zijn we trots!
