Vrijdag 1 oktober : 40.2 weken

Foto: zwart werken tijdens de zwangerschap ;)

Precies 1 maand geleden schreef ik in mijn blog dat het ‘de maand van de bevalling’ zou worden. Achtentwintig september was de bedoeling. Maar deze kleine uk vindt het veel leuker in mama’s buik. Lekker warm en veilig. Het wordt nu echt een verrassing! Wanneer is het lichaam er eigenlijk klaar voor?

Wanneer is je bevalling begonnen? De één heeft het over de slijmprop die ze verliest, de ander verloor eerst vruchtwater. Er zijn verschillende signalen – sommige merk je bijna niet op – dat de bevalling zich aandient. Let wel: er is geen echt vaste volgorde (Babyinfo.nl)

Bij mij echter, gebeurt er helemaal niks. Elke ochtend komt Robert het zolder trappetje af ( waar hij al enige tijd slaapt omdat ons bed te klein is en ik -en mijn zwangerschaps kussen- veel ruimte nodig heb en vraagt me dan hoe het gaat en waarom het er nog niet is. Als een klein jongetje die niet kan wachten op zijn nieuwe trein. En zo voel ik me ook wel een beetje. Elke avond stap ik onder de douche, kruip net als Robert vroeg onder de wol en maak me geestelijk klaar. ’s Ochtends ga ik er uit om broodjes te smeren voor mijn lief en daarna doe ik mijn eigen dingetjes. En het gekke is, ik voel me de laatste dagen beetje bij beetje fitter!

Ik geloof niet meer in krampjes die eventueel een 'teken' kunnen zijn van voorweeën, of dat het volle maan is en het wel eens 'kan' gaan gebeuren. Dit kind is gewoon tevreden daar en kondigt zichzelf wel aan. We moeten gewoon rustig wachten en geduldig zijn. En het gekke is, dat lukt me aardig goed ;)

Afgelopen zondag ging het iets minder. Al meer dan 24 uur had ik de kleine uk niet of nauwelijks gevoeld. Ik was bezorgd maar Robert stelde me continue gerust. Toch heb ik nadat ik een vriendin belde de verloskundige gebeld en ze kwam onmiddellijk langs. Ze vertelde me dat je, je kindje toch wel 10 x per dag moet voelen en altijd moet bellen bij ongerustheid. Ze stuurde me naar het ziekenhuis om daar aan een CTG- scan het hartje te onderzoeken. We hebben in totaal 4 uren in het ziekenhuis gezeten/gelegen. Robert verveelde zich en kwam met allerlei spelletjes en flauwe grappen aanzetten waardoor die monitor af en toe bijna op hol sloeg omdat ik constant dubbel lag. Gelukkig was alles goed en konden we weer naar huis. De volgende dag toen we boodschappen deden hebben we flink wat eten en drinken ingeslagen om mee te nemen naar het ziekenhuis. Zonder portemonnee -dus eten en drinken- is het niet echt gezellig in het ziekenhuis…. :S

De kroon op mijn zwangerschap.

Het is toch eigenlijk beschamend hoe bevooroordeeld een mens kan zijn. En dan doel ik nu natuurlijk op de zwangerschap. Alle clichés die je voor zoete koek aanneemt omdat je eigenlijk gewoon te schijterig bent om de eerste stap te zetten. Het past nog niet in je leven omdat je nog te 'gehecht' bent aan je eigen vrijheid. Want tja, maak je een keus dan kun je niet meer terug! Je wilt nog zoveel en de verantwoordelijkheid als moeder is een 'ver van je bed show'. Andere vrienden die wel kinderen hebben zijn er gewoon klaar voor en kiezen voor dat hectische, verantwoordelijke leventje omdat zij gewoon anders zijn... Serieuzer, doen geen leuke dingen meer en vinden het prima om thuis te zitten..ja toch?

Zo heb ik lange tijd gedacht. Tot het moment dat ik zwanger werd. Want zo terug kijkend op de zwangerschap nu al bijna 40 weken is mijn leven helemaal niet zoveel veranderd behalve dan dat ik niet meer drink en eens lekker goed doorhaal…

Vorige weekend ben ik nog naar de verjaardag geweest van mijn zus Vanessa en dat ging prima. Natuurlijk geeft mijn lijf op een gegeven moment aan dat het rust wil, dus geef ik daar aan toe maar dat mag de pret niet drukken. Ik ga eigenlijk altijd op het gezelligste moment weg ;) Je kent dat nog wel van het stappen, ga je te lang door dan word je de volgende dag net iets beroerder wakker..en baal je weer.

Daarbij komt ook nog dat ik deze zwangerschap nog heel lang door heb kunnen sporten. Toen ik 6 maanden zwanger was heb ik in mijn eentje nog 65 km gefietst en heb ik tot 8 maanden fitness gedaan en dan vooral veel cardio. Ik ben er dan ook van overtuigd dat 'blijven sporten' je prima op de been houdt. Nauwelijks heb ik klachten, op de vocht vasthoudende ledematen na dan.. Maar dat is pas nu, de laatste 2 maanden.

Toen ik 7 maand zwanger was ben ik nog naar een Rockfestival geweest en sliep met vriendlief in een tent. Dat was echt een hele uitdaging en ik heb het niet 4 maar 3 dagen volgehouden maar wel erg veel plezier gehad daar. Na 28 weken moet je oppassen want dan kan je kindje gehoorbeschadiging krijgen van de harde muziek maar dat was hier niet het geval. Ben lekker op ’t veld blijven zitten en heb van een afstand genoten. En onze beeb was toen 27 weken.

Waar je ook bang voor bent tijdens de zwangerschap is dat je, je vrienden niet meer zult zien. Tijdens de eerste 2 weken van mijn zomervakantie was ik daar erg onzeker over. Maar iedereen was gewoon aan het werk, daar kun je niks aan veranderen, zo gaat dat. Maar wat hebben mijn vriendinnen hun best gedaan. En nog steeds. Vooral de laatste dagen blijft die telefoon maar rinkelen en staat er elke dag wel eentje voor de deur. Vandaag smste ik een vriendin of ze alsjeblieft brantnetel thee wilde halen omdat ik nu veel vocht vast houd. En daar stond ze dan in haar middag pauze.. zo ontzettend lief. Ook merk ik dat 'ze' steeds meer de zenuwen krijgen en dat vind ik wel zo machtig om te zien :)) Ik daarentegen ben de rust zelve.. ik zit hier prima thuis met al mijn handwerkjes.

Mijn vriendinnen zijn me zoveel waard op het moment (en anders natuurlijk ook) Ik kan niet meer zonder ze, stuk voor stuk. Ze hebben allemaal een speciaal plekje in mijn hart. En als ik zie hoe lief ze voor me zijn, kan ik wel huilen. Want onze kleine uk wordt straks overspoeld met liefde van al mijn meisjes. Is dat niet prachtig? Dat is echt de kroon op mijn zwangerschap..

Liefs Thérèse

Mijn creatieve laatste weken

Vandaag 39 weken. Na een paar dagen met niet goed te hebben gevoeld, gaat het nu weer prima en heb ik het idee dat ons ukkie dat ook vindt. Het zit daar prima! Natuurlijk heb ik wel harde buiken en af en toe het gevoel dat ’t al tussen mijn benen hangt, maar er gebeurt verder gewoon helemaal niks! Ook ’s nachts slaap ik weer prima. Heb van mijn eigen dokter wel de bevestiging gekregen dat ik het carpaal tunnel syndroom heb en deze lieve schat van een dokter heeft me meteen naar Dantuma gestuurd voor spalkjes. ’s Nachts moet ik mijn handen dus spalken en slaap ik stukken beter. Ik heb hier al eerder over verteld. Ik was toen zo boos omdat de vervangend arts mijn verhaal niet serieus nam.
Sinds een paar dagen ben ik weer lekker fanatiek bezig achter de naaimachine. Ik had een idee en heb dat uitgewerkt. Ik heb een heel leuk verschoon matje voor de baby ontwikkeld. Het is een ware eye-catcher en ook nog eens heel praktisch. De meeste matjes die je krijgt bij je verzorgingstas zijn flinterdun en veel te klein. Het idee kwam zomaar in me op toen ik mijn tafelzeil aan het verknippen was tot placemats..
Sinds ik gestart ben met deze verslavende hobby is het ook net of de kleine het wel lekker vindt zo. Mama is niet meer zo druk en zit de hele dag lekker achter dat brommende ding… De nieuwe creaties schieten als paddenstoelen uit de grond, worden steeds mooier, beter en ik werk steeds sneller. Nieuwe ideeën schieten ’s nachts langs de binnenkant van mijn ogen en de volgende ochtend kan ik niet wachten om weer achter mijn machine te kruipen. Via een babysite –waar ik al sinds mijn zwangerschap lid van ben- bied ik mijn producten aan. En je gelooft het of niet, dat gaat als een speer. Af en toe plaats ik een oproepje en er zijn altijd 2 of 3 aanvragen. Ook heb ik onder vrienden al een aantal verkocht als kraam cadeau.
Het fijne aan deze uit de hand gelopen hobby is dat Robert dit ook fantastisch vindt. Ten eerste is hij trots op wat ik maak maar ook heel kritisch en dat is goed. Verder kan hij zich helemaal uitleven in Excel, waarin hij allemaal ingewikkelde bestanden voor mij aanmaakt. Daarin kan ik mijn gegevens bijhouden.. Het eerste wat hij doet als hij thuis komt is mijn kasboek checken, hahhaha.
Om jullie te laten zien wat ik heb gemaakt heb ik een link toegevoegd. Dit heb ik in 1 week gemaakt en bijna allemaal verkocht. Behalve de laatste setjes zijn er nog. Dat is mijn nieuwe product, de ‘setjes’. Mocht je ook enthousiast worden, je weet me te vinden of laat een reactie achter (link even knippen en plakken)

http://picasaweb.google.nl/T.Rijken/Verschoonmatjes#


XXX Thérèse

Maagzuur en 38 weken :)

Gister heb ik mezelf erg uitgesloofd in de keuken. Ik heb zoveel vrije tijd dat ik toch mijn zinnen ergens op moet zetten want met dat hondenweer van gister kun je wel depressief worden. God, het houd niet op met regenen! Zelf Zem onze hond is het zat! Dus ik de keuken in. Het was heerlijk, maar oei, niet de ideale maaltijd voor mij. Vannacht werd ik wakker om 01:00 uur en ik had me toch een maagzuur! Dus hop naar beneden om Rennie’s te halen. Vanaf nu dus standaard naast het bed, Rennie’s maar ook koeken ;) Want sinds deze week word ik ook wakker van enorme honger! Alsof ik helemaal leeg gegeten wordt van binnen.

Toch wel weer een mijlpaal: 38 weken. Veel van mijn digitale vriendinnen zijn al moeder. Het lijkt of ze allemaal bevallen in week 37… eentje zelfs in week 33! Je kunt het je niet voorstellen. Dan wordt er om mijn heen vaak gezegd dat de meeste kinderen in week 40-42 geboren worden… en dan is mijn omgeving weer een uitzondering.
Maar goed. Ik mag -ondanks de harde buiken en constante druk op de baas, lichte rugpijn en dorst die niet te lessen valt- niet klagen. Krijg genoeg aandacht van mijn vriendinnen (zijn meer gespannen dan ik) en heb ik alle tijd van de wereld. Want ik ben vrij! De hele wereld om mij heen draait gewoon door. Iedereen is aan het werk, doet zijn of haar ding. Mijn werk gaat ook gewoon door zonder mij. Er is iemand die mijn klas runt en dat gaat volgens mij goed. Mijn nieuwe klasje, nog geen seconde van meegekregen en straks in januari mag ik het stokje weer overnemen. Gek hoor. En ook best wel spannend. Want vanaf dat moment moet ik onze lieve kleine kwetsbare uk al naar de crèche brengen. Kun je het je voorstellen? Twee halve dagen naar opa en oma en twee volle dagen naar de crèche. Zielig hoor, ik voel me dan vast een rot moeder. Hoe overleef ik de crèche? Misschien moet ik dat stokje maar aan Robert overdragen. Mannen zijn minder emotioneel, dus dat kan ik als goed excuus gebruiken, ja toch?

Gister heb ik mijn boek ‘hotmamma’s’ uitgelezen. Geweldig boek! Wat nu nog rest is een goed plan op te stellen voor de tijd die nu gaat komen. Want gisteren werd iets me duidelijk toen Robert zei: ‘De eerst komende drie maanden kan ik toch nog wel lekker doorslapen, dat valt dan wel weer mee hè Thes? Ik bedoel, jij geeft toch borstvoeding?’ Ik raakte al lichtelijk in paniek. Ik dacht hoe ga ik dit nou subtiel uitleggen dat, dat natuurlijk niet de bedoeling is. Wat dacht je van luiers verschonen? Krampjes? Of lichamelijk contact geven door een lekkere knuffel?
En toen kwam ik dus plotseling bij het laatste hoofdstuk: ‘Plannen’. Wat een uitkomst! En wat grappig dat zij tegen hetzelfde aanliep. Wij vrouwen zijn totally voorbereid omdat we er een hele bibliotheek op nalezen. Mannen ‘zien het wel’. Tenminste die van mij. Zo zelfverzekerd als hij is. 5 pagina’s zijn aan dit onderwerp gewijd. Ik denk dat ik dit hoofdstuk vanavond maar even ga voorlezen. Robert is gek op bedtime stories en deze is meteen erg leerzaam ;)

Maar wat zegt ze nou eigenlijk met ‘plannen’?
Waar ze op doelt is dat je heel goed in de gaten moet houden dat je ‘samen’ deze klus aanpakt. Dat de verzorging van je kind in evenwicht is. Het mooiste stukje vond ik dat ze zei dat de man vaak denkt al hij thuis is: ‘Even bijkomen op de bank, even een momentje voor mezelf voor ik me op ons kindje richt, want ik heb de hele dag gewerkt…’ En dan vergeet dat de wij vrouwen er ook een hele dag ‘werken’ op hebben zitten! Hier moet je samen heel goed naar kijken en aan werken. Wie doet wat, wanneer is het tijd voor ontspanning en dus voor oppas. Het is heel belangrijk om samen leuke dingen te blijven doen. Ook de huishouding moet goed verdeeld worden, vooral in het weekend, want daar kunnen irritaties door ontstaan. En moeten we nadenken over wie, wanneer gaat sporten. Want als er iets is wat ik straks direct weer op ga pakken is het wel sporten. Ik vind het echt heel erg moeilijk dat ik al 1,5 maand stil sta. Sporten is een onderdeel van mijn leven. Als ik Robert thuis zie komen met een lekkere rooie kop ben ik echt jaloers. Ik kan niet wachten om weer te gaan fitnessen of fietsen. Maar ook Zumba en Kickfun zijn bij mij favoriet. Of schaatsen!! Kreeg van de week weer een aanmeldingsformulier binnen..(zucht)…
Samen gaan we 1x per week sporten. De rest moeten we dus goed plannen.

Plannen , plannen, plannen…. Dat is wat ons straks staat te wachten…maar het geeft helemaal niks.
Want dan zijn we wel in het bezit van een wondertje, ons lieve kleine mooie wondertje.

Thérèse

Prinses op de erwt

Zondag 12 september alweer. Nog even en het moet echt gebeuren want ik heb Vanessa beloofd om op haar verjaardag te bevallen ;) Oma Rijken was ook de 19de jarig, dus dat zou wel erg leuk zijn.

Vandaag heeft Robert de kratten onder het bed gezet. Dat moet voor de kraamvrouwen zodat hun rug niet teveel belast wordt. Een mooi gezicht, ik voel me net de prinses op de erwt. Ben benieuwd hoe dat vannacht slaapt.
Verder gaat alles prima. Gister zijn we met vrienden uit eten geweest . Dat was erg gezellig. Ik kreeg een heerlijke stoel met erg veel kussen en voelde me daar helemaal thuis. Echt een super schattig klein restaurantje: http://www.dewinze.nl Het eten was voortreffelijk en de bediening erg goed. Wat ik vooral leuk vond was de koffie aan het eind met allerlei lekkernijen. Vooral heel veel chocolade en overal in het restaurant stonden snoep potten, echt mijn ding dus he?

Gister met mijn zus nog een stukje gefietst en vandaag ben ik placemats aan het naaien. Ook heb ik een tas vol films te leen van Sandra, de nicht van Robert en kwamen Annelies en Leen nog even op bezoek. Zem was dolblij ze te zien.. hij mistte opa en oma.

Het is nu wachten, al voelt dat voor mij niet zo. Ik denk dat ik me nog steeds rot schrik als de weeën beginnen. Vind het nog steeds erg onwerkelijk..

Thérèse

Wachten

Sinds een paar dagen merk ik dat de onrust toeneemt bij mijn vriendinnen en bij mijn familie. Ik had nooit gedacht dat ik hier zelf helemaal geen last van zou hebben. Het is zo bijzonder om een kindje te dragen. Ik ben eigenlijk al vanaf het begin van mijn zwangerschap dol op mijn buik. En hoe groter mijn buik wordt, hoe meer ik geniet.

Vorig weekend werd ik blij verrast door mijn vriendinnen. Mijn zus had een babyshower georganiseerd. Dat kwam voor mij als een enorme verrassing en ik hield het daarom ook niet droog. Ik kreeg prachtige cadeaus en voelde me heel speciaal. En wat ik nog het mooiste vind, is dat ze ook allemaal zo met me meeleven.

Toen ik net zwanger was, was het voor iedereen natuurlijk even wennen. Maar nu ik tegen het einde aanloop voel ik de betrokkenheid van de meiden en dat is erg fijn. Soms was ik wel eens bang om er alleen voor te staan, maar mijn vriendinnen zijn er voor me en dat doet me goed. Bij de één kan ik lekker mijn hart luchten, bij de ander klets ik een eind weg, met de ander ga ik weer lekker naar de sauna en ga zo maar door.

Vooral de laatste dagen ontvang ik geregeld smsjes met de vraag: ‘rommelt het al? Gaat het nog goed? En dat is zo grappig! Ik heb dat zelf dus helemaal niet. Ik geniet enorm van mijn buik en vind het wel een fijn idee dat ik nog 3 weken (tot max 5 weken) moet wachten.

Lieve kleine uk. Blijf nog maar even lekker zitten. Je zit daar veilig en lekker warm. Word maar lekker sterk en als je er klaar voor bent zijn wij dat ook.

Liefs, je mama


Dinsdag 7 sept:
Gewicht nu: 13 kilo erbij
Kwaaltjes: alleen tintelende vingers nog steeds maar verder voel ik me heel goed
Vandaag naar de sauna geweest. Ging nog prima!! Vooral het zwemmen was heel ontspannend.

Week 36

Het bewegingspatroon van het kindje verandert de laatste weken van de zwangerschap. Het kindje komt nu behoorlijk krap te zitten, en zal minder kunnen bewegen. De moeder zal vooral het porren van knietjes en ellebogen voelen, soms op meerdere plaatsen tegelijk.

Een eerste kind zal rond deze tijd in de goede houding gaan liggen, d.w.z. met het hoofdje naar beneden en de billen omhoog. Bij een tweede of volgende kind kan dat nog wel wat later in de zwangerschap gebeuren omdat er nog wat meer ruimte is. Als de baby indaalt in het bekken gaat het hoofdje "vast" zitten en kan hij helemaal niet meer draaien. Het indalen van de baby kan soms steken in de vagina geven, of de vrouw kan even last van weeën (indalingsweeën) krijgen. Bovenin de buik komt juist weer wat meer ruimte omdat de baby naar beneden is gezakt.

Tja, die steken voelde ik deze dagen voor 't eerst. Ik schrok even omdat ze steeds pijnlijker werden. Zo'n 5 keer voelde ik het en toen ging het weer weg. Meteen ingetoetst op GOOGLE: 'Steken vagina zwanger' en toen kwam ik op deze informatie site terecht. Zo, weer gerustgesteld ;)

Gister zittend op twee kussens in de keuken kasten en lades leeggehaald en opgeruimd. Wat een overzicht weer haha!
Vandaag zittend op de grond de kledingkasten uitmesten. Niet te veel doen, maar wel wat toch? Gisteren ook nog heel langzaam naar de sportschool gelopen om Robert op te halen... dat was niet zo'n succes.. phoeheeeeee', doe ik niet weer...die arme heupen en rug!

Therese

Snotverdorie!

Vandaag is het 1 september. De maand waarin ons ukkie waarschijnlijk geboren wordt. Best spannend die gedachte, maar ook heel bevrijdend. Vooral nu. Dit weekend ben ik naar een verjaardagsfeestje geweest. Een prachtig huis met een mooie tuin waar we gezellig met z’n alleen onder de perenboom zaten. Helaas was het weer slecht en ben ik verkouden geworden. En niet zo’n klein beetje. Wow, lang niet meer zo verkouden geweest. Hoofd vol, neus vol, oren vol, keelpijn, noem maar op. Vannacht heb ik precies één uurtje geslapen en dat valt niet mee als je zwanger bent. De kleine uk vond er niets aan en heeft de hele nacht liggen draaien. En dan ga je denken, niet in een stuit gaan liggen!!

Ik moet me vandaag dan maar vermaken met Internet en boeken. Upc doet het ook nog eens niet dus televisie kijken is er ook niet bij. God, wat voel ik me zielig zeg.. Alsof ik het niet al zwaar genoeg heb! Ik probeer zo veel mogelijk rust te pakken en leuke dingen te doen, maar ja, dit werkt de boel behoorlijk tegen. Vannacht heb ik heel veel gelezen over de bevalling en pijnbestrijding. Dat op dat laatste nog zo’n taboe rust! Nou ik weet het nu zeker, zodra ik het niet trek dan mag die spuit erin. Ik ga echt niet 36 uur de bevalling liggen! De schrijfster van de boek ‘Hotmama’s’ verdeelt de bevalling in 5 tot 6 fases. Echt heel interessant omdat ik me daar nu goed op kan voorbereiden. Ik dacht altijd dat zodra de weeën begonnen, je al met het ‘echte’ werk bezig was. Nou, vergeet dat maar. Eerst moet de boel daaronder ‘weken’. De baarmoeder mond lost zeg maar op. Beeld je in dat je een ballon opblaast en het tuitje steeds kleiner wordt. En dat is dan nog maar fase 1 en kan heel lang duren. Daarna volgen allerlei fases waar ik je niet mee ga vermoeien, omdat dat pas echt te behappen is als je zelf zwanger bent…denk ik. Het interesseerde mijn ook nooit iets in ieder geval.

Deze week heb ik wel erg goed voor mezelf gezorgd. Kapper, schoonheidsbehandeling en ik heb weer een foto shoot gedaan. Ben heel erg benieuwd naar de foto’s. Er zitten zelfs wat pikante bij, want tja, je lijf verandert en dat mag best vast gelegd worden. Zelf ben ik erg tevreden met mijn buik en vind ik ‘m niet zo groot. Maar ik denk dat ik versteld ga staan als ik de foto’s straks zie. Ik zal direct wat op mijn blog plaatsen als ze klaar zijn (en nee, niet de pikante )

Mijn vingers zijn nog steeds doof en pijnlijk. De verloskundige zei dat het heel veel voor kwam en dat ik het met rust moest laten. Na de zwangerschap is het -meestal- over. Alles was goed met de kleine uk. Het is een gemiddeld kindje in lengte en gewicht, altijd fijn om te horen toch? Ik kreeg nog een heel verhaal over de bevalling en toen kon ik weer gaan.

Robert is super fanatiek. De laatste dagen moet ik rond tien uur 's avonds tegen hem zeggen: ‘Pop, hou je nu op?’ Gister een voorbeeld, kwam hij thuis, ging eerst grasmaaien, Zem uitlaten, daarna kwam en vriend van hem onze eettafel inkorten en heeft Robert de tafel tot laat staan schuren. Daarna het gras nog even afgemaakt. Vanavond gaat ie sporten, morgen een vriend helpen in de tuin en zaterdag en zondag bij Joop en Yasemin het huis schilderen. In de tussentijd is hij nog bezig met de box in elkaar aan het zetten (allemaal losse spijltjes) en wil hij de voortuin ook nog afmaken. Tja, mijn nesteldrang is verdwenen en nu helemaal. Ik heb zo’n beetje het idee dat Robert het over gaat nemen! Wat mag ik toch ook blij zijn met Robert en ja dat weet ik drommelsgoed hoor! Vorige week ben ik daarom ook mee geweest om te gaan vissen. Roberts favoriete hobby. Ik vind het elke keer weer heel erg zielig als er een visje aan hangt, maar ja, voor echte liefde doe je alles he?
Ik denk dat mannen – en vooral de laatste maand- zich gaan beseffen dat het er echt op aan komt. Je hebt 9 maanden om je voor te bereiden maar als de ‘bump’ dan echt zo groot wordt dat je er niet meer omheen kunt, gaat het kwartje vallen. Een soort ‘oer-gedrag’ komt er los. Beschermen en zorgen voor. De thuisbasis veilig stellen. Mooi om te zien hoor, ik ben trots dat Robert dat heeft. Het is echt nu al een kei van een papa.

Thérèse