.JPG)
zaterdag 22 mei 2010
21 weken
En ik begin 'm nu al aardig te knijpen. De weegschaal heeft steeds meer te verduren..
Ik ben nu 21 weken. En 75 kilo.
Normaal ben ik 69 kilo, al vanaf mijn 20ste ofzo... Baalde altijd dat ik in de zwaardere klasse moest vechten met karate wedstrijden. Maar ja ik ben natuurlijk ook 1 bonk spier ;) Zwanger worden in december is prachtig natuurlijk, maar aan de andere kant zitten alle pondjes van de kerst weer op 't kontje. En tijd om die eraf te trainen, die kreeg ik niet. De weegschaal springt nu al op 75 kilo. De laatste x in mijn leven dat ik 75 kilo was, kon ik een glaasje op mijn achterwerk plaatsen. Love parade 2002. Ik weet het nog goed. In die tijd heb ik een Atkins dieet gedaan en dat werkte. Terug naar 69 kilo en er nooit meer aangekomen.
Nu is het voor mij een kwestie van accepteren. Ik kom nou eenmaal aan, maar toch gaat het in mijn ogen wel heel erg hard. Vanaf week 20 is het 500 gram per week. Dat is best veel aangezien in nog 21 weken moet. Ow help, komt dit wel goed! Ik ben niet bang dat ik het niet meer kwijt raak, ik ben tenslotte sportief genoeg. Ik fiets en train ook nog steeds alleen wordt 't nu minder. De verloskundige zei bij de 20 weken echo dat fietsen goed is, maar dat het kindje wel wat in de verdrukking komt als ik voorover hang..
Ik moet het afbouwen. Maar dat doe ik met nu alle liefde. Ik heb ons ukkie weer gezien en het is een wonder. Ik kan nu al bijna niet meer wachten. En de laatste week voel ik het steeds meer trappelen. Deze week lag ik extra vroeg in bed om een goed te 'voelen' en daar zag ik opeens een bobbeltje van een voetje of handje. Fantastisch, wat een mooi gevoel. Het blijkt dat je ook echt contact kunt maken. Ik zal me daar eens in verdiepen. Op dit moment voel ik allemaal weer kriebeltjes en schopjes in mijn buik...
Tot de volgende x,
Liefs Thérèse
Ik ben nu 21 weken. En 75 kilo.
Normaal ben ik 69 kilo, al vanaf mijn 20ste ofzo... Baalde altijd dat ik in de zwaardere klasse moest vechten met karate wedstrijden. Maar ja ik ben natuurlijk ook 1 bonk spier ;) Zwanger worden in december is prachtig natuurlijk, maar aan de andere kant zitten alle pondjes van de kerst weer op 't kontje. En tijd om die eraf te trainen, die kreeg ik niet. De weegschaal springt nu al op 75 kilo. De laatste x in mijn leven dat ik 75 kilo was, kon ik een glaasje op mijn achterwerk plaatsen. Love parade 2002. Ik weet het nog goed. In die tijd heb ik een Atkins dieet gedaan en dat werkte. Terug naar 69 kilo en er nooit meer aangekomen.
Nu is het voor mij een kwestie van accepteren. Ik kom nou eenmaal aan, maar toch gaat het in mijn ogen wel heel erg hard. Vanaf week 20 is het 500 gram per week. Dat is best veel aangezien in nog 21 weken moet. Ow help, komt dit wel goed! Ik ben niet bang dat ik het niet meer kwijt raak, ik ben tenslotte sportief genoeg. Ik fiets en train ook nog steeds alleen wordt 't nu minder. De verloskundige zei bij de 20 weken echo dat fietsen goed is, maar dat het kindje wel wat in de verdrukking komt als ik voorover hang..
Ik moet het afbouwen. Maar dat doe ik met nu alle liefde. Ik heb ons ukkie weer gezien en het is een wonder. Ik kan nu al bijna niet meer wachten. En de laatste week voel ik het steeds meer trappelen. Deze week lag ik extra vroeg in bed om een goed te 'voelen' en daar zag ik opeens een bobbeltje van een voetje of handje. Fantastisch, wat een mooi gevoel. Het blijkt dat je ook echt contact kunt maken. Ik zal me daar eens in verdiepen. Op dit moment voel ik allemaal weer kriebeltjes en schopjes in mijn buik...
Tot de volgende x,
Liefs Thérèse
dinsdag 18 mei 2010
20 weken echo.
Dit weekend -het weekend van Hemelvaart- was ik toch wat gespannen voor de 20 weken echo. Er spookt opeens van alles door je heen. Je denkt maar aan één ding en dat is of je kindje wel gezond is. Als ik mijn buurvrouwtjes en 'oudere' collega's er over hoor praten was het 40 jaar geleden toch wel heel anders. Er waren toen nog geen echo's en al helemaal geen kiekjes van de baby. Nee, zij genoten van de zwangerschap en maakten zich niet druk. Toch vreemd dat er nu anders tegenaan gekeken wordt. Zelf zit ik al vanaf het begin van mijn zwangerschap op verschillende forums te chatten met meiden die net zo zijn als ik en alles willen weten en delen..want tja, het is toch ook iets unieks?
Donderdag begonnen de zenuwen al. Ik zei tegen Robert dat ik afleiding nodig had en we zijn een stuk gaan fietsen richting Zwartehanen. Een heerlijke route van zo'n 55 km en goed te doen nadat ik flink had gegeten bij het restaurant aan de dijk.
Vrijdag zijn we naar Groningen gereden. We hadden een prachtige auto gezien...eindelijk. Na maanden zoeken, meten en passen met kinderwagens hebben we dan uiteindelijk de geschikte wagen gevonden. En eenmaal in Groningen, bleek mijn droom werkelijkheid te worden. Het wagentje was precies zoals ik het me had voorgesteld. Pinpas er door en hop de 'aanwinst' mee naar huis genomen.
Zondag begon het ook weer aardig te kriebelen bij mij. Wat een prachtig weer. Tijd voor een fiets tochtje. Dit keer kon Robert niet mee, dus ben ik alleen op de fiets gestapt. Telefoon, portemonnee mee en gaan! Vond het best wel spannend, want tja, zwanger en toch een aardige tocht. Maar het was super. De kleine lag niet in de weg bij het voorover hangen (drukt toch vaker op de blaas nu) en het was prachtig weer. Ik heb het rustig aan gedaan en vooral genoten van de omgeving. Vlakbij Sneek langs het Prinses Margriet kanaal en daarna een stukje Snekermeer en terug door allerlei lieve dorpjes.. Al met al was het toch een tocht van 60 km, dus dit weekend lekker veel kilometers gemaakt. Daarna lekker een glaasje limonade bij een vriendinnetje in de tuin nog wat afleiding gezocht.. :)
Maandag 10:45 stonden we in het ziekenhuis. Met mijn moeder erbij. Phoeee, spannend hoor. Al snel zagen we ons wondertje weer en ik heb echt 30 minuten genoten van dat beeld. Alles is goed! En we weten wat 't wordt. Heerlijk, ik kan niet wachten..
Liefs,
Therese
Donderdag begonnen de zenuwen al. Ik zei tegen Robert dat ik afleiding nodig had en we zijn een stuk gaan fietsen richting Zwartehanen. Een heerlijke route van zo'n 55 km en goed te doen nadat ik flink had gegeten bij het restaurant aan de dijk.
Vrijdag zijn we naar Groningen gereden. We hadden een prachtige auto gezien...eindelijk. Na maanden zoeken, meten en passen met kinderwagens hebben we dan uiteindelijk de geschikte wagen gevonden. En eenmaal in Groningen, bleek mijn droom werkelijkheid te worden. Het wagentje was precies zoals ik het me had voorgesteld. Pinpas er door en hop de 'aanwinst' mee naar huis genomen.
Zondag begon het ook weer aardig te kriebelen bij mij. Wat een prachtig weer. Tijd voor een fiets tochtje. Dit keer kon Robert niet mee, dus ben ik alleen op de fiets gestapt. Telefoon, portemonnee mee en gaan! Vond het best wel spannend, want tja, zwanger en toch een aardige tocht. Maar het was super. De kleine lag niet in de weg bij het voorover hangen (drukt toch vaker op de blaas nu) en het was prachtig weer. Ik heb het rustig aan gedaan en vooral genoten van de omgeving. Vlakbij Sneek langs het Prinses Margriet kanaal en daarna een stukje Snekermeer en terug door allerlei lieve dorpjes.. Al met al was het toch een tocht van 60 km, dus dit weekend lekker veel kilometers gemaakt. Daarna lekker een glaasje limonade bij een vriendinnetje in de tuin nog wat afleiding gezocht.. :)
Maandag 10:45 stonden we in het ziekenhuis. Met mijn moeder erbij. Phoeee, spannend hoor. Al snel zagen we ons wondertje weer en ik heb echt 30 minuten genoten van dat beeld. Alles is goed! En we weten wat 't wordt. Heerlijk, ik kan niet wachten..
Liefs,
Therese
donderdag 13 mei 2010
Alweer 5 maanden :)
Ik kan het me gewoon niet voorstellen. 5 maanden alweer! Wat gaat de tijd snel! Ik moet mezelf nu echt eens flink terug roepen hoor. Ik moet nu toch echt meer de tijd voor mezelf gaan nemen. En dat heb ik gister gedaan. Lekker vroeg op bed, met mijn boek ‘zwangerschap voor dummies’ erbij. Tot nu toe het leukste, meest informatieve boek. Van mijn zus gekregen. Gister weer heerlijk tips en adviezen doorgespit. Gelachen om herkenbare stukjes en vooral ‘ja’ geknikt bij het herkennen en bevestigen van de ‘tips voor vader’. Want oei wat heeft Robert het zwaar de laatste dagen. 4,5 maand lang heeft hij vol trots gezegd ‘dat ik het zo goed doe’. Maar de laatste dagen wordt het enthousiasme iets minder. Ik weet het , het is mijn schuld, maar ja, ik heb een excuus.
Het is echt waar, je verschuilt je erachter. Je kunt er niks aan doen. Het gaat automatisch. Het giert door je lichaam en je hebt gewoon zin om af en toe heel erg moeilijk te gaan doen. Zo ook de afgelopen 2 dagen. Mijn moeder kwam gister stampot andijvie bij ons eten –en ik moet zeggen dat was geniaal gemaakt door mezelf al zeg ik het zelf ;)- en ik was niet echt heel erg aardig. Toen mijn moeder weg ging zei ze bij de deur opening tegen mij: ‘geen ruzie maken he?’ Natuurijk had ze gelijk en om verstandig te zijn ben ik dus maar vroeg op bed gaan liggen.
Vanochtend heb ik het er dus even van genomen. Tot half 12 heb ik op mijn heerlijke bedje gelegen. Robert was er al supervroeg uit. Toen ik beneden kwam was mijn humeur nog niet echt om over naar huis te schrijven dus heb ik UPC on demand maar aangezet.
Even een update tussen het schrijven door: ik nam net twee slokken bier van Robert en ik heb de laptop even aan de kant moeten zetten. Jemig de pemig mijn benen. Je kent dat wel, dat gevoel in je benen als je aangeschoten wordt en aan een tafel zit. Phoeee, niet normaal. Ik kan echt niks meer hebben. Laat maar zitten hoor! Zal het nooit meer doen!! :S
Rond 13.00 uur waren Robert en ik in discussie. Wat zouden we gaan doen. Ik moest er echt even uit en we besloten een mooie route te fietsen, niet zo ver als de vorige keer, maar toch een leuk toeristisch stukje en dat werd een fietsroute van 56 km naar Zwartehanen. Iets te enthousiast zijn we direct op de fiets gestapt. Daar kwamen we op de dijk achter. Ik trok het niet meer. Alle kracht uit mijn benen verdween en arme Robert kon me weer duwen…. Nu heb ik gelukkig een megasterkte vriend…maar toch. Ik had toch even broodjes moeten smeren want op dat bakje cornflakes was het dus na 30 km echt op! En dat terwijl we dat nu toch echt wel weten. Ik vraag me ook echt af wat die hardfietsers allemaal wel niet eten voordat ze op de fiets stappen en 200 km fietsen. Ik zou dan een paard lusten denk ik…
Zwartehanen was echt een punt om even lekker bij te komen. Van Dobben kroketten, één tostie en apfelstrudel gedeeld….mmmmmmmmmmm lekker. En hop, terug naar Ljouwert. 20 km met de wind mee, heerlijk! We waren zo thuis. Eerst eens lekker flink gedoucht want het was best fris op de fiets. Dat hebben we maar weer gedaan. Al met al hebben we aardig wat kilometertjes gepakt al, tijdens mijn zwangerschap. We zullen kijken hoe lang ik het vol houd. Volgens de verloskundige is het geen probleem en juist goed voor je, net als zwemmen. Dat laatste viel helaas wat tegen. Wat kreeg ik daar krampen van zeg…Maar het fietsen geeft me een goed gevoel.
Nu ga ik weer lekker op de bank hangen. Genoeg gedaan vandaag. We zullen kijken wat de avond brengt.
Groetjes Thérèse
Het is echt waar, je verschuilt je erachter. Je kunt er niks aan doen. Het gaat automatisch. Het giert door je lichaam en je hebt gewoon zin om af en toe heel erg moeilijk te gaan doen. Zo ook de afgelopen 2 dagen. Mijn moeder kwam gister stampot andijvie bij ons eten –en ik moet zeggen dat was geniaal gemaakt door mezelf al zeg ik het zelf ;)- en ik was niet echt heel erg aardig. Toen mijn moeder weg ging zei ze bij de deur opening tegen mij: ‘geen ruzie maken he?’ Natuurijk had ze gelijk en om verstandig te zijn ben ik dus maar vroeg op bed gaan liggen.
Vanochtend heb ik het er dus even van genomen. Tot half 12 heb ik op mijn heerlijke bedje gelegen. Robert was er al supervroeg uit. Toen ik beneden kwam was mijn humeur nog niet echt om over naar huis te schrijven dus heb ik UPC on demand maar aangezet.
Even een update tussen het schrijven door: ik nam net twee slokken bier van Robert en ik heb de laptop even aan de kant moeten zetten. Jemig de pemig mijn benen. Je kent dat wel, dat gevoel in je benen als je aangeschoten wordt en aan een tafel zit. Phoeee, niet normaal. Ik kan echt niks meer hebben. Laat maar zitten hoor! Zal het nooit meer doen!! :S
Rond 13.00 uur waren Robert en ik in discussie. Wat zouden we gaan doen. Ik moest er echt even uit en we besloten een mooie route te fietsen, niet zo ver als de vorige keer, maar toch een leuk toeristisch stukje en dat werd een fietsroute van 56 km naar Zwartehanen. Iets te enthousiast zijn we direct op de fiets gestapt. Daar kwamen we op de dijk achter. Ik trok het niet meer. Alle kracht uit mijn benen verdween en arme Robert kon me weer duwen…. Nu heb ik gelukkig een megasterkte vriend…maar toch. Ik had toch even broodjes moeten smeren want op dat bakje cornflakes was het dus na 30 km echt op! En dat terwijl we dat nu toch echt wel weten. Ik vraag me ook echt af wat die hardfietsers allemaal wel niet eten voordat ze op de fiets stappen en 200 km fietsen. Ik zou dan een paard lusten denk ik…
Zwartehanen was echt een punt om even lekker bij te komen. Van Dobben kroketten, één tostie en apfelstrudel gedeeld….mmmmmmmmmmm lekker. En hop, terug naar Ljouwert. 20 km met de wind mee, heerlijk! We waren zo thuis. Eerst eens lekker flink gedoucht want het was best fris op de fiets. Dat hebben we maar weer gedaan. Al met al hebben we aardig wat kilometertjes gepakt al, tijdens mijn zwangerschap. We zullen kijken hoe lang ik het vol houd. Volgens de verloskundige is het geen probleem en juist goed voor je, net als zwemmen. Dat laatste viel helaas wat tegen. Wat kreeg ik daar krampen van zeg…Maar het fietsen geeft me een goed gevoel.
Nu ga ik weer lekker op de bank hangen. Genoeg gedaan vandaag. We zullen kijken wat de avond brengt.
Groetjes Thérèse
maandag 10 mei 2010
Wat gaat de tijd snel!
Vandaag is het nog twee dagen....en dan zit ik op 20 weken. Onvoorstelbaar hoe snel de tijd gaat. Morgen 'moet' ik weer aan het werk, want zo voelt het. Ik heb 10 dagen meivakantie gehad en waar zijn de dagen gebleven? Deze vakantie heb ik veel gedaan. In totaal 10 uren op de vrijmarkt gestaan, spulletjes verkopen op Koninginnedag. Ik ben de hele dag op sleeptouw geweest met Bevrijdings dag en dit weekend geslenterd door A'dam. En nog steeds voel ik me heel goed. Ik was zaterdag voor het eerst echt moe en ben direct gaan slapen toen we in het huisje waren. Maar ja, het was ook al 01:30 uur.. toch best lang volgehouden na een dag shoppen. Ik ben dolgelukkig dat ik me zo goed voel. Je hoort zo vaak andere verhalen.
Toch ben ik erg zenuwachtig voor de '20 weken' echo volgende week.. Ik voel de kleine de laatste dagen weer erg op de blaas drukken en heb af en toe steekjes en krampjes. Ben zenuwachtig, omdat ik zo vreselijk hoop dat alles goed is..
Deze week 2 dagen werken en dan heb ik alweer vrij. We gaan lekker met de babykamer beginnen. Robert gaat schuren, verven en ik.... toekijken vooral. Veel mag ik niet doen.. Maar ja, dat houd ik toch niet vol, hihi. Ik begin steeds meer zwangerschapsboeken te lezen. En vanmiddag ben ik heel even bij Villa hap, Belly B en nog een winkeltje wezen snuffelen.. heerlijk hoor. Ook heb ik al een hele hippe voedingstas gezien. Veel te duur en te gek, maar ik vind dat ik dat mezelf best cadeau mag doen. :)
Groetjes Thérèse
vrijdag 7 mei 2010
Update 2
01-5-2010
Ik zit nu in week 18 en ik voel me nog steeds goed. Ik ben nog lekker sportief bezig. Vorig weekend 80 km gefietst in Zuid Oost Friesland met mijn vriend Robert en gister zelfs de hele ochtend en middag(6.00 uur tot 16.00 uur) op de vrijmarkt gestaan met mijn zus en vriend Robert. Hij was eigenlijk ziek maar kwam toch nog om 12 uur. Het was echt gezellig. Verkopen en mensen kijken.
Mijn darmen werken alleen een beetje tegen sinds een paar weken. Heb sowieso een spastische darm maar nu verstopt het wel heel erg. Daardoor voel ik me nu dagelijks al een olifant. Krijg ook steeds opmerkingen van; 'Zoooooooooo jij groeit aardig!' Grrrrrrr.. en dan zit ik nog maar op de helft. Het vervelende is, dat door die opgezette darmen ik niet voel of het nou de kleine is die beweegt, of het mijn darmen zijn...
We zijn al weken op zoek naar een geschikte auto. Vorig jaar heb ik die van ons, een stoere Citroën C2 een klein slootje in gereden. Het was een boerenslootje waar ik van dacht dat het, het landweggetje was :S Achteruit nog wel..
We zoeken nu een geschikte auto, waar een kinderwagen in past, een hond en een maxi-cosi... ?!
Hebben jullie nog tips? We willen het liefst een Hyundai Getz ofzo. En geen station of belachelijk grote, zware auto waar je een bult wegenbelasting voor betaalt. Dus rond de 1000 kg??
Ongelukje
15-4-2010
Deze week ben ik op de fiets aangereden door een "moeke" op de brommer. Ik kwam van rechts maar zij zag mijn totaal niet! Ik had het in de gaten en trapte op de rem. Ik schreeuwde en het was al te laat. Ze remde, slipte en knalde vol op mijn stuur. Stuur in mijn buik. Ik kon alleen maar huilen en roepen dat ik zwanger ben.....
Meteen naar de verloskundige om 8 uur. Hartje gehoord. (Ik was verder naar mijn werk gelopen en mijn directeur heeft me gebracht) 12 uur weer naar de vk, weer het hartje gehoord. Woensdag een uitgebreide echo, alles goed..
Wat ben ik opgelucht!
Meiden, let maar op! Elke dag fiets ik naar mijn werk, het is 6 km heen en 6 km terug door de stad. Een ongelukje zit in een klein hoekje. En zo zie je maar, je kunt zelf nog zo goed opletten...
Gister op mijn verjaardag was ik precies 4 maanden! Alles is nu weer goed en ik ga weer verder genieten. Heb de uk wel wakker geschud volgens mij...want sindsdien is het erg druk daar beneden... :S
Blij!
06-4-2010
Ons ukkie in mijn buik.
Vandaag om 16.10 hadden we dan onze derde echo. Dat is niet gebruikelijk, wij zijn nou eenmaal een speciaal stel. Ik was lichtelijk gespannen en wat knorrig. Je hoort af en toe toch van die shockerende verhalen waardoor je soms zo onzeker wordt. Eenmaal daar bleek alles er heel goed uit te zien. Wat was ons ukkie in beweging! Het tuimelde zo dat ik dacht, �doe nou voorzichtig, straks breek je wat� en daarna moesten we zo lachen, dit kan alleen maar een druktemakertje worden, net als wij.
Elke keer valt het me op hoe rustig ik word als ik naar de echo kijk. Ik houd mijn adem in en vol verbazing kijk in dan naar dit wonder. De hele zwangerschap tot nu toe gaat voorspoedig. Ik voel me goed en heb nauwelijks kwaaltjes. En toch zit er wat in mijn buik. Ik heb drie boeken over de zwangerschap onderhand, maar toch laat ik ze nog liggen. Ik lees af en toe alleen het nodige en dan leg ik het boek weer weg.
De verloskundige vertelde mij dat de placenta aan de rug kant zit, dus moet ik ons ukkie al kunnen voelen. Nou is dat erg lastig voor mij, omdat ik altijd wat voel in verband met mijn darmen die altijd in de weer zijn. Maar als ik dan toch eerlijk moet zijn, de laatste paar dagen voelde ik een soort vlindertjes of belletjes, zal het dan toch?
Ondanks alles goed was vandaag blijft het een spannende periode. Over 5 weken is het zover, de 20 weken echo. Deze echo kan je ook echt iets vertellen over het kindje. Het allerbelangrijkste, of het gezond is.
Ons ukkie in mijn buik.
Vandaag om 16.10 hadden we dan onze derde echo. Dat is niet gebruikelijk, wij zijn nou eenmaal een speciaal stel. Ik was lichtelijk gespannen en wat knorrig. Je hoort af en toe toch van die shockerende verhalen waardoor je soms zo onzeker wordt. Eenmaal daar bleek alles er heel goed uit te zien. Wat was ons ukkie in beweging! Het tuimelde zo dat ik dacht, �doe nou voorzichtig, straks breek je wat� en daarna moesten we zo lachen, dit kan alleen maar een druktemakertje worden, net als wij.
Elke keer valt het me op hoe rustig ik word als ik naar de echo kijk. Ik houd mijn adem in en vol verbazing kijk in dan naar dit wonder. De hele zwangerschap tot nu toe gaat voorspoedig. Ik voel me goed en heb nauwelijks kwaaltjes. En toch zit er wat in mijn buik. Ik heb drie boeken over de zwangerschap onderhand, maar toch laat ik ze nog liggen. Ik lees af en toe alleen het nodige en dan leg ik het boek weer weg.
De verloskundige vertelde mij dat de placenta aan de rug kant zit, dus moet ik ons ukkie al kunnen voelen. Nou is dat erg lastig voor mij, omdat ik altijd wat voel in verband met mijn darmen die altijd in de weer zijn. Maar als ik dan toch eerlijk moet zijn, de laatste paar dagen voelde ik een soort vlindertjes of belletjes, zal het dan toch?
Ondanks alles goed was vandaag blijft het een spannende periode. Over 5 weken is het zover, de 20 weken echo. Deze echo kan je ook echt iets vertellen over het kindje. Het allerbelangrijkste, of het gezond is.
Honger!!!!
16-3-2010
Nou, en dan begint het opeens.
Na weken te roepen dat ik me hartstikke goed voel begint er vandaag toch wel iets heel vervelends de kop op te steken. Ik krijg om het half uur van die eet buien!! Mijn maag begint echt overdreven hard te knorren en zegt me: 'Als je nu niet wat eet dan ga ik of overgeven of flauwvallen!!' IIk was altijd 69 kilo (1meter70 lang) Na de kerstvakantie zaten de pondjes er ook net aan en ga nu al naar de 71.5! Boeeehhh, ik word een tientonner!
Hebben jullie dit ook? En ik loop ook ontiegelijk te gapen.....
(Tuurlijk hebben jullie dit ook, maar zo vaak eten, jeetje is dat normaal?)
Volgens mij beginnen de kwalen nu toch ook bij mij...
Nou, en dan begint het opeens.
Na weken te roepen dat ik me hartstikke goed voel begint er vandaag toch wel iets heel vervelends de kop op te steken. Ik krijg om het half uur van die eet buien!! Mijn maag begint echt overdreven hard te knorren en zegt me: 'Als je nu niet wat eet dan ga ik of overgeven of flauwvallen!!' IIk was altijd 69 kilo (1meter70 lang) Na de kerstvakantie zaten de pondjes er ook net aan en ga nu al naar de 71.5! Boeeehhh, ik word een tientonner!
Hebben jullie dit ook? En ik loop ook ontiegelijk te gapen.....
(Tuurlijk hebben jullie dit ook, maar zo vaak eten, jeetje is dat normaal?)
Volgens mij beginnen de kwalen nu toch ook bij mij...
Gelukkig
5-2-2010
Vandaag het hartje horen kloppen! We hadden een afspraak in het ziekenhuis bij de gynaecoloog. Wat een fantastisch gevoel is dat. We zijn helemaal gelukkig. Mijn vriend barstte in tranen uit. Ik zat de hele weg naar huis te giechelen...hihi.
Vandaag het hartje horen kloppen! We hadden een afspraak in het ziekenhuis bij de gynaecoloog. Wat een fantastisch gevoel is dat. We zijn helemaal gelukkig. Mijn vriend barstte in tranen uit. Ik zat de hele weg naar huis te giechelen...hihi.
Valentijn
14-2-2010
Lieve uk,
bijna 2 centimeter ben je nu,
diep verscholen, lekker warm in mijn buik
ik ben zo blij dat je er bent.
je bent mijn mooiste Valentijn.
Lieve uk,
bijna 2 centimeter ben je nu,
diep verscholen, lekker warm in mijn buik
ik ben zo blij dat je er bent.
je bent mijn mooiste Valentijn.
Update
06-2-2010
Even een update. De Cito toetsen heb ik achter de rug. Wat heerlijk zeg, juf kon lekker ontspannen ;) Vrijdag echter, werd ik heel raar wakker. Voor het eerst een beetje misselijk en ook kon ik slecht plassen. dat heb ik nu al 3 dagen. Ik moet 's ochtends heel nodig, maar als ik dan eenmaal op de pot zit, dan komen er alleen wat druppels uit. Dan wacht ik even, ga eten of rondlopen en dan komt het daarna wel. Heel vervelend. Ik heb op het internet gelezen dat dat komt door de baarmoeder die op de blaas drukt..nu al.
Afgelopen vrijdag dus voor de eerste keer misselijk en toen ik op mijn werk kwam was ik ineens heel erg misselijk. Ongeveer rond 9 uur was ik opeens heel erg boos! Een aantal jongens waren al aan een taak begonnen en ik had al 3x gezegd dat ze nog even moesten wachten. Ik werd echt kwaad en moest echt even tot 10 tellen.. dat heb ik nog nooit eerder gehad! :S Om ongeveer half 12 liep ik even naar de wc en toen zag ik het voor t eerst: roze afscheiding! Ik schrok me helemaal kapot en heb direct gebeld naar de assistente van mijn gyn. Ze stelde me gerust, maar ik had het niet meer. Ik ben naar een collega gevlucht ( zij is 5 maanden geleden bevallen) en heb mijn hart gelucht. Ze schrok maar was wel heel erg blij voor me. (Zij vertelde mij dat ze dat ook had toen ze zwanger was en rond de 6 weken..) Toch fijn dat ik het even kon delen.
Vandaag gaat alles weer goed. Kan ook weer normaal plassen.
Ik word i.i.g nooit meer boos en ga me al helemaal niet meer opwinden. Wel merkte ik dat ik alleen maar naar huis wilde die dag.. erg lastig als je voor de klas staat. Ik twijfel nu wel.. heb het gevoel dat ik het de directeur toch maar moet gaan vertellen....
Even een update. De Cito toetsen heb ik achter de rug. Wat heerlijk zeg, juf kon lekker ontspannen ;) Vrijdag echter, werd ik heel raar wakker. Voor het eerst een beetje misselijk en ook kon ik slecht plassen. dat heb ik nu al 3 dagen. Ik moet 's ochtends heel nodig, maar als ik dan eenmaal op de pot zit, dan komen er alleen wat druppels uit. Dan wacht ik even, ga eten of rondlopen en dan komt het daarna wel. Heel vervelend. Ik heb op het internet gelezen dat dat komt door de baarmoeder die op de blaas drukt..nu al.
Afgelopen vrijdag dus voor de eerste keer misselijk en toen ik op mijn werk kwam was ik ineens heel erg misselijk. Ongeveer rond 9 uur was ik opeens heel erg boos! Een aantal jongens waren al aan een taak begonnen en ik had al 3x gezegd dat ze nog even moesten wachten. Ik werd echt kwaad en moest echt even tot 10 tellen.. dat heb ik nog nooit eerder gehad! :S Om ongeveer half 12 liep ik even naar de wc en toen zag ik het voor t eerst: roze afscheiding! Ik schrok me helemaal kapot en heb direct gebeld naar de assistente van mijn gyn. Ze stelde me gerust, maar ik had het niet meer. Ik ben naar een collega gevlucht ( zij is 5 maanden geleden bevallen) en heb mijn hart gelucht. Ze schrok maar was wel heel erg blij voor me. (Zij vertelde mij dat ze dat ook had toen ze zwanger was en rond de 6 weken..) Toch fijn dat ik het even kon delen.
Vandaag gaat alles weer goed. Kan ook weer normaal plassen.
Ik word i.i.g nooit meer boos en ga me al helemaal niet meer opwinden. Wel merkte ik dat ik alleen maar naar huis wilde die dag.. erg lastig als je voor de klas staat. Ik twijfel nu wel.. heb het gevoel dat ik het de directeur toch maar moet gaan vertellen....
Mam, zus en vriendin verteld..
31-1-2010
En niet te vergeten mijn schoonouders natuurlijk...
Ja, ik heb het verteld. Ik kon niet meer wachten. De mensen die het dichtst bij me staan moesten het gewoon weten. Ook al is de fase onzeker, het kan me niet meer schelen. Vandaag 6 weken. Precies over2 weken de eerste echo. Deze week een drukke CITO week waarin ik mij zelf erg rustig moet houden. Sporten doe ik niet of nauwelijks meer. Als ik thuis kom van mijn werk doe ik niks meer en ga met mijn hand op mijn wonder op de bank liggen en geef ik het alle aandacht. Want dat is nodig nu....rust en liefde. We hebben er 14 maanden op moeten wachten en nu het er is, heb ik er ook alles voor over. Als ik dingen moet laten dan doe ik dat en ik neem vooral veel rust. Dit wondertje mag niet weggaan, ik wil het bij me houden. We houden nu al van dit wondertje..
En niet te vergeten mijn schoonouders natuurlijk...
Ja, ik heb het verteld. Ik kon niet meer wachten. De mensen die het dichtst bij me staan moesten het gewoon weten. Ook al is de fase onzeker, het kan me niet meer schelen. Vandaag 6 weken. Precies over2 weken de eerste echo. Deze week een drukke CITO week waarin ik mij zelf erg rustig moet houden. Sporten doe ik niet of nauwelijks meer. Als ik thuis kom van mijn werk doe ik niks meer en ga met mijn hand op mijn wonder op de bank liggen en geef ik het alle aandacht. Want dat is nodig nu....rust en liefde. We hebben er 14 maanden op moeten wachten en nu het er is, heb ik er ook alles voor over. Als ik dingen moet laten dan doe ik dat en ik neem vooral veel rust. Dit wondertje mag niet weggaan, ik wil het bij me houden. We houden nu al van dit wondertje..
Stiekem Zwanger
27-1-2010
En ik heb ze gehad, de eerste 2 dagen werken. En het voor me houden! Ik moet het nog 6 weken voor me houden! Wat een gek idee en wat duurt dat nog lang...
Natuurlijk is het niet zo dat je het beslist 12 weken voor je moet houden. Iedereen gaat daar anders mee om. Maar omdat ik op een school werk waar formatie problemen zijn en er dus mensen uit moeten houd ik mij voorlopig nog even stil.
Het is heel spannend om te werken en je stil te houden. Ik loop de hele dag met een giecheltje in mijn hoofd. Ik sta voor de klas en af en toe heb ik de neiging om naar de wc te rennen, omdat ik dan weer krampen voel en bang ben dat ik bloed ga zien. Maar nu na een paar dagen merk ik dat die paniek ook steeds meer afneemt.
Wat ik wel vervelend vind, is dat ik elke avond klaar wakker naar het plafond lig te staren!! Hebben jullie dat ook? Want ik ben bang dat mijn energie straks om slaat naar vermoeidheid ..
En ik heb ze gehad, de eerste 2 dagen werken. En het voor me houden! Ik moet het nog 6 weken voor me houden! Wat een gek idee en wat duurt dat nog lang...
Natuurlijk is het niet zo dat je het beslist 12 weken voor je moet houden. Iedereen gaat daar anders mee om. Maar omdat ik op een school werk waar formatie problemen zijn en er dus mensen uit moeten houd ik mij voorlopig nog even stil.
Het is heel spannend om te werken en je stil te houden. Ik loop de hele dag met een giecheltje in mijn hoofd. Ik sta voor de klas en af en toe heb ik de neiging om naar de wc te rennen, omdat ik dan weer krampen voel en bang ben dat ik bloed ga zien. Maar nu na een paar dagen merk ik dat die paniek ook steeds meer afneemt.
Wat ik wel vervelend vind, is dat ik elke avond klaar wakker naar het plafond lig te staren!! Hebben jullie dat ook? Want ik ben bang dat mijn energie straks om slaat naar vermoeidheid ..
Stomme dokter
25-1-2010
Vandaag heb ik de gynaecoloog gebeld. Over twee kunnen we er al terecht voor een echo! Jippie!
Daarna heb ik mijn eigen dokter gebeld. Ik heb er eerlijk gezegd twee. Eén daarvan probeer ik altijd te mijden, maar als het echt niet anders kan, zit er niks anders op dan naar HEM toe te gaan. HEM zal ik uit fatsoen verder niet toelichten..
Aangezien ik wel wat vragen had, moest ik de dokters praktijk wel bellen. De assistente zei dat mijn vrouwelijke arts gevallen was en haar pols had gebroken, dus duurde dat hoogstens 2 weken. Ik zei dat ik zwanger was en vragen had. Mijn dokter zou me wel terug bellen. En om 12 uur belde hij. Hij had gehoord van mijn klachten reageerde daar heel flauwtjes op en begon direct over miskramen, dat dit nog veel te pril was etc etc. Ik werd echt kwaad en heb snel het gesprek beëindigd, in de trant van dank u dokter, daaag!
Niet eens een felicitatie. Geen komt u maar even langs.. helemaal niks!
Is dit normaal? Hij heeft me alleen maar onzeker gemaakt...
Vandaag heb ik de gynaecoloog gebeld. Over twee kunnen we er al terecht voor een echo! Jippie!
Daarna heb ik mijn eigen dokter gebeld. Ik heb er eerlijk gezegd twee. Eén daarvan probeer ik altijd te mijden, maar als het echt niet anders kan, zit er niks anders op dan naar HEM toe te gaan. HEM zal ik uit fatsoen verder niet toelichten..
Aangezien ik wel wat vragen had, moest ik de dokters praktijk wel bellen. De assistente zei dat mijn vrouwelijke arts gevallen was en haar pols had gebroken, dus duurde dat hoogstens 2 weken. Ik zei dat ik zwanger was en vragen had. Mijn dokter zou me wel terug bellen. En om 12 uur belde hij. Hij had gehoord van mijn klachten reageerde daar heel flauwtjes op en begon direct over miskramen, dat dit nog veel te pril was etc etc. Ik werd echt kwaad en heb snel het gesprek beëindigd, in de trant van dank u dokter, daaag!
Niet eens een felicitatie. Geen komt u maar even langs.. helemaal niks!
Is dit normaal? Hij heeft me alleen maar onzeker gemaakt...
Uit een digitaal doosje
23-1-2010
Gisteravond was ik voor het eerst op deze site (Babybytes: lees vorig bericht) Na 1 jaar en 2 maanden 'hard werken' en geen resultaat ben ik toch eens wat gaan zoeken op internet. Ik heb al een week rare gevoelens in mijn onderbuik en ben 1 week overtijd. Ik googelde op 'overtijd en krampen' en kwam via een aantal linkjes op de blog van Juultje78. Vooral de krampen vond ik vreemd. De hele week ren ik naar de wc en denk je ojee... maar steeds niks.
24 december was ik voor de laatste keer ongesteld en daarna kreeg ik twee weken later heel erg last van mijn borsten. Ik heb altijd gevoelige borsten gehad maar dat duurt normaliter maar 2-3 dagen, nu al 1,5 week. Ik wilde wachten, want ik ben 1x eerder overtijd geweest en werd ik toch ontsteld. Dat was na 31 dagen. Nu zit ik ook op 31 dagen. De hele dag weer krampen. Vanochtend opgestaan met erge hoofdpijn. Deze week ook al grieperig gevoeld en koortsig, zweten als een otter! Het gekke was ook dat mijn temperatuur (die ik nu 3 weken bij houdt) steeds hoger werd. Ik zit al 4-5 dagen op 37.2, 37.3 etc. (Dat temperaturen was n.a.v een bezoek bij een gynaecoloog januari, ons eerste bezoek omdat we niet zwanger konden worden) Die hoge temperatuur was ook de aanleiding om te gaan Googlen. En wat las ik? Als je na je NOD (niet ongesteld dag) toch een hoge temp blijft houden, kan dat ook wijzen op een zwangerschap. Al deze antwoorden in mijn hoofd hebben ervoor gezorgd dat ik mijn vriend vandaag een test liet halen. Hij kwam thuis met de KRUIDVAT zwangerschapsest en ik zei:
Oké, ik ga het doen! Ik liep naar de wc en las nog 1x snel de bijsluiter, maar het enige wat ik belangrijk vond aan deze test was, dat ik het ELK moment van de dag kon doen en dat er een streepje en een kruisje op de twee schermpjes moesten staan. Ik haalde de test uit de folie, trok de dop eraf, hield de test met mijn duim en wijsvinger goed onder de straal. 1,2,3,4 en 5! En nu snel dop erop, 2 minuten laten liggen en met 1 oog kijken. Ik zag ik een flits de schermpjes vol lopen met urine. Snel de ogen dicht. Toen met één oog zag ik een streep maar dat was niet goed, het moest een plusteken zijn. Na 20 sec keek ik snel weer en zag toen al een dik kruis! Ik giechelde en deed snel mij broek aan. Ik keek nog even. Gooide de folie in de prullenbak en ging nog even zitten. Nu zat ik op 1,5 minuut, maar duidelijker kon het plusje niet worden! Vandaag ben ik erachter gekomen dat ik ZWANGER ben. Ik wist het vandaag gewoon zeker.
Mijn symptomen tijdens de eerste 3 weken.
Eerste week nog niks.
Tweede week: 11 tot 17 jan heel erg druk en veel energie, ik kon tijdens mijn mondeling examen niet ophouden met praten. Donderdag 14 januari stond ik op met hele pijnlijke borsten. Dat werd de rest van de week alleen maar erger.
Derde week: Ik moest heel vaak naar het toilet om lucht vrij te laten. Gigantisch veel kramp in de darmen..zoals nu weer……………..en als ik ook niet direct ging stapelde die lucht zich heel erg op en leek ik wel te ontploffen. Ik heb elke avond kramp in mijn onderbuik en moet op mijn zij liggen omdat ik anders niet kan slapen van de pijn in mijn borsten. Vooral de zijkant is erg gevoelig. Vandaag (zat 23 jan) ben ik opgestaan met heel erge hoofdpijn. Na het wandelen was dat wel weg. Ik heb ook heel erg last gehad van vaagheid, niet goed kunnen zien, vooral ’s avonds, en ik typte heel raar, sla steeds stukken over....
Misschien herken je deze symptomen??????
Gisteravond was ik voor het eerst op deze site (Babybytes: lees vorig bericht) Na 1 jaar en 2 maanden 'hard werken' en geen resultaat ben ik toch eens wat gaan zoeken op internet. Ik heb al een week rare gevoelens in mijn onderbuik en ben 1 week overtijd. Ik googelde op 'overtijd en krampen' en kwam via een aantal linkjes op de blog van Juultje78. Vooral de krampen vond ik vreemd. De hele week ren ik naar de wc en denk je ojee... maar steeds niks.
24 december was ik voor de laatste keer ongesteld en daarna kreeg ik twee weken later heel erg last van mijn borsten. Ik heb altijd gevoelige borsten gehad maar dat duurt normaliter maar 2-3 dagen, nu al 1,5 week. Ik wilde wachten, want ik ben 1x eerder overtijd geweest en werd ik toch ontsteld. Dat was na 31 dagen. Nu zit ik ook op 31 dagen. De hele dag weer krampen. Vanochtend opgestaan met erge hoofdpijn. Deze week ook al grieperig gevoeld en koortsig, zweten als een otter! Het gekke was ook dat mijn temperatuur (die ik nu 3 weken bij houdt) steeds hoger werd. Ik zit al 4-5 dagen op 37.2, 37.3 etc. (Dat temperaturen was n.a.v een bezoek bij een gynaecoloog januari, ons eerste bezoek omdat we niet zwanger konden worden) Die hoge temperatuur was ook de aanleiding om te gaan Googlen. En wat las ik? Als je na je NOD (niet ongesteld dag) toch een hoge temp blijft houden, kan dat ook wijzen op een zwangerschap. Al deze antwoorden in mijn hoofd hebben ervoor gezorgd dat ik mijn vriend vandaag een test liet halen. Hij kwam thuis met de KRUIDVAT zwangerschapsest en ik zei:
Oké, ik ga het doen! Ik liep naar de wc en las nog 1x snel de bijsluiter, maar het enige wat ik belangrijk vond aan deze test was, dat ik het ELK moment van de dag kon doen en dat er een streepje en een kruisje op de twee schermpjes moesten staan. Ik haalde de test uit de folie, trok de dop eraf, hield de test met mijn duim en wijsvinger goed onder de straal. 1,2,3,4 en 5! En nu snel dop erop, 2 minuten laten liggen en met 1 oog kijken. Ik zag ik een flits de schermpjes vol lopen met urine. Snel de ogen dicht. Toen met één oog zag ik een streep maar dat was niet goed, het moest een plusteken zijn. Na 20 sec keek ik snel weer en zag toen al een dik kruis! Ik giechelde en deed snel mij broek aan. Ik keek nog even. Gooide de folie in de prullenbak en ging nog even zitten. Nu zat ik op 1,5 minuut, maar duidelijker kon het plusje niet worden! Vandaag ben ik erachter gekomen dat ik ZWANGER ben. Ik wist het vandaag gewoon zeker.
Mijn symptomen tijdens de eerste 3 weken.
Eerste week nog niks.
Tweede week: 11 tot 17 jan heel erg druk en veel energie, ik kon tijdens mijn mondeling examen niet ophouden met praten. Donderdag 14 januari stond ik op met hele pijnlijke borsten. Dat werd de rest van de week alleen maar erger.
Derde week: Ik moest heel vaak naar het toilet om lucht vrij te laten. Gigantisch veel kramp in de darmen..zoals nu weer……………..en als ik ook niet direct ging stapelde die lucht zich heel erg op en leek ik wel te ontploffen. Ik heb elke avond kramp in mijn onderbuik en moet op mijn zij liggen omdat ik anders niet kan slapen van de pijn in mijn borsten. Vooral de zijkant is erg gevoelig. Vandaag (zat 23 jan) ben ik opgestaan met heel erge hoofdpijn. Na het wandelen was dat wel weg. Ik heb ook heel erg last gehad van vaagheid, niet goed kunnen zien, vooral ’s avonds, en ik typte heel raar, sla steeds stukken over....
Misschien herken je deze symptomen??????
Bijna 20 weken
Vandaag ga ik voor het eerst alle verhaaltjes die te maken hebben met mijn zwangerschap (en andere verhaaltjes natuurlijk) op deze blogsite plaatsen. Al 4 maanden ben ik lid van 'babybites'. Een site voor (aanstaande) moeders. Erg gezellig en vol van informatie voor de -wat onzekere- vrouwen die niet zwanger kunnen worden, juist net zwanger zijn, of hun ervaringen willen delen. Ik heb heel veel gedeeld op deze site, vooral in het begin. Want wat gebeurt er toch veel met je! Ik weet nog heel goed dat ik 4 dagen overtijd was en steeds zenuwachtiger werd. Omdat ik al eerder overtijd was geweest en dat niet goed afliep, werd er veel van mijn geduld gevraagd. Ik wist dat er iets anders was! Ik had zooo veel krampen en de ongesteldheid kwam maar niet. Mijn zorgen kon ik delen bij andere vrouwen en dat voelde goed. Ik kon er tenslotte met niemand anders over praten, ik moest ons geheimpje nog even voor me houden.
Omdat ik heb gelezen dat babybytes ooit eens gecrasht is, wilde ik toch mijn verhaal in mijn Gmail account opslaan. Ik doe alles met Gmail. Als ik in het buitenland ben sla ik tijdelijk foto's op, ik kan Word-documenten aanmaken en rechtsreeks naar You-tube om filmpjes te plaatsen. Echt het is fantastisch. Vandaar deze blog, die gekoppeld is aan mijn account. Zo kan ik altijd en overal blogjes schrijven en heb ik mijn 'verhalen' bundel voor later.
Het lijkt wel, dat het schrijven in dagboeken, een beetje uitgestorven raakt. Ik heb het vroeger veel gedaan, maar moet er niet meer aan denken om alles op te schrijven. Wat een werk. Nee, zet mij maar achter een laptop. Lekker ontspannen, kopje thee erbij en alles van me af schrijven..
Ik zal eerst wat oude 'babybytes' verhaaltjes plaatsen. Op dit moment zit ik al in week 19, dus ga ik heel wat weken terug in de tijd.
Veel plezier met het lezen van mijn blogjes.
Thérèse
Omdat ik heb gelezen dat babybytes ooit eens gecrasht is, wilde ik toch mijn verhaal in mijn Gmail account opslaan. Ik doe alles met Gmail. Als ik in het buitenland ben sla ik tijdelijk foto's op, ik kan Word-documenten aanmaken en rechtsreeks naar You-tube om filmpjes te plaatsen. Echt het is fantastisch. Vandaar deze blog, die gekoppeld is aan mijn account. Zo kan ik altijd en overal blogjes schrijven en heb ik mijn 'verhalen' bundel voor later.
Het lijkt wel, dat het schrijven in dagboeken, een beetje uitgestorven raakt. Ik heb het vroeger veel gedaan, maar moet er niet meer aan denken om alles op te schrijven. Wat een werk. Nee, zet mij maar achter een laptop. Lekker ontspannen, kopje thee erbij en alles van me af schrijven..
Ik zal eerst wat oude 'babybytes' verhaaltjes plaatsen. Op dit moment zit ik al in week 19, dus ga ik heel wat weken terug in de tijd.
Veel plezier met het lezen van mijn blogjes.
Thérèse
Abonneren op:
Posts (Atom)