Nog 30 dagen :)

Op de foto: Robert klussen in de babykamer.

Nog 30 dagen nu en het gaat nog steeds goed! Het kost me wel meer moeite om dingen te gaan ondernemen. Een wandeling maken met Zem gaat niet verder dan een rondje om het huis..Gelukkig is Robert er ook nog en natuurlijk zijn ouders Leen en Annelies.
Vandaag gaat mijn 2de verlof week in. En ik houd het lekker rustig deze week. Morgen ga ik naar een schoonheidsspecialiste, gister ben ik naar de kapper geweest dus nu ben ik helemaal klaar voor 't grote gebeuren.

In mijn nieuwe boek 'Hotmama's' heb ik een paar dagen geleden het hoofdstuk 'de bevalling' overgeslagen. Maar gisteravond toch met goede moed begonnen aan dat hoofdstuk. Phoe.. ik weet nu tot in detail wat er gaat gebeuren en door - wat - bepaalde pijn veroorzaakt wordt.. Ze omschrijft het duwen van het hoofd tegen de bekken, het branderige gevoel bij de vagina door het oprekken, wat weeën precies zijn en wat je baarmoeder dan doet.. Het was echt mijn verstand op nul zetten maar er is nu wel veel duidelijk. Of het daardoor makkelijker zal gaan, helaas niet. Het grappige was ook dat ze bij elke fase van de bevalling er een graadmeter in 'auwtjes' bij had gezet. Ook ben ik er nu helemaal uit hoe ik de borstvoeding aan ga pakken, want dat is ook nog een hele kunst hoor. Je denkt dat doe ik wel even, tot je je er in gaat verdiepen.

Ons kleine ukje is heel rustig. ’s Ochtends en ’s avonds pak ik een muziekdoosje en leg ik het naast mijn buik. Dan voel ik onze uk draaien en wiebelen en krijg ik af en toe flinke stoten.

Ik ben erg trots op mijn buik. Robert heeft mij gisteren een heerlijke massage gegeven waarbij hij ook mijn benen en rug flink aanpakte. De huid staat heel strak en dat geeft een enorme jeuk. Maar na zo’n heerlijke massage kan ik er weer tegen aan. Mijn buik groeit de laatste dagen niet veel. Wel ga ik nog steeds in gewicht omhoog, maar het kan me eigenlijk niet zoveel schelen. Mijn buik gaat nu zakken en is geregeld hard. Dan weet je dat het bezig is met indalen. Dus dat het goed gaat.

Vanmiddag weer naar de verloskundige. Ik hoop dat ik nu wat meer informatie krijg over het ziekenhuis. Want daar ga ik bevallen. Lekker veilig, allemaal doktoren en zusters om me heen. Mijn vluchttas staat al klaar. Echt alles zit er al in :)Deze week zetten we de box nog in elkaar. De maxicosi is er trouwens ook al, die heb ik afgelopen zaterdag op marktplaats gekocht! Ow wat ben ik er blij mee, wat een mooi ding en zo nieuw nog!

Dit weekend heb ik me nog even verdiept in de tweedehands babymarkt. Die markt is echt verzadigd. Met een tas vol kleren en ideeën ging ik naar Claudia’s babyshop hier in Leeuwarden. En op Internet ben ik gaan zoeken naar sites. Ik heb één tip: Marktplaats. Als je iets wilt, koop het dan daar. Door de zwangerschapskriebels lijkt het heel leuk om babykleren te verzamelen etc.. maar daar zit echt niemand op te wachten, blijkt. En wil je wat verkopen op marktplaats? Verwacht niet rijk te worden. Aan de andere kant. Wil je niet te veel uitgeven aan je babykamer en andere benodigdheden? MARKTPLAATS! Die maxicosi van mij was 45 euro en twee maanden gebruikt… wat wil je nog meer ;)

Groetjes Thérèse

Reacties

Leuk! Steeds meer krijg ik reacties over mijn blog. Alleen wordt er bijna niet gereageerd. Terwijl dat nou juist zo leuk is. Dus ik zou zeggen, laat een reactie achter! Ik ga na mijn zwangerschap een bundel maken van deze verhaaltjes, aangevuld met verdere info. Handig voor vriendinnen (moeders in spé) of andere meiden die met vragen zitten of het leuk vinden om mijn ervaringen te lezen. Hoe ik mijn verhaaltjes ga bundelen weet ik nog niet, daar buig ik me later nog wel eens over. Het schrijven is nu nog veel te leuk.

Sinds kort heb ik last van mijn handen. Een heel vervelend gevoel, alsof ik constant spierpijn heb. Nou dacht ik eerst dat het kwam door onze ronde deurkruk die je met heel veel kracht open moet doen, maar de pijn duurt nu al 3 weken. Zo erg zelfs dat ik er niet van kan slapen. 's Nachts worden mijn vingers doof (slapende vingers) en 's ochtends zijn ze helemaal dik en tintelen mijn vingers. Ik heb de dokter maar gebeld want het kan best eens het CARPAAL TUNNEL SYNDROOM zijn. Het komt veel voor bij zwangere vrouwen maar als je niet op past kan het na de zwangerschap blijven en moet je een operatie ondergaan. Bah! Nou daar zit ik natuurlijk niet op te wachten..

Ter info:
De klachten van het carpale tunnel syndroom zijn over het algemeen vrij karakteristiek, en komen het meest voor bij vrouwen. Ze bestaan vaak uit een doof en tintelend gevoel aan de binnenkant van de hand, die uitstraalt naar de eerste drie of vier vingers van de hand. Dit zijn precies de vingers die door de beknelde zenuw verzorgd worden. Soms wordt door patiënten in alle vingers, dus inclusief de pink, een doof gevoel aangegeven; tevens is er soms een uitstralende pijn vanuit de binnenzijde van de hand, via de elleboogregio, naar de bovenarm en de schouder.

Het carpale tunnel syndroom manifesteert zich veelal spontaan. Soms worden de klachten erger als de betreffende hand veelvuldig wordt gebruikt, zoals bij autorijden, fietsen, lezen of wringen.

Nachtelijke klachten komen zeer veel voor. Patiënten geven aan dat ze er wakker van worden en dan met de hand bewegingen moeten maken om de klachten te laten verdwijnen. Ook bij het ontwaken in de ochtend doet dit zich voor.


Je hoort nog wel hoe het afloopt bij de dokter. Ben wel benieuwd. Tot nu toe heb ik een prachtige zwangerschap gehad, dus ik zal niet vooraf klagen en misschien valt het wel mee..

Ten slotte nog een tip. Van mijn vriendin Ananda heb ik een ontzettend leuk boek gekregen: 'Hotmama's!'. Een lekker vlot geschreven boek vol humor en oprechtheid, waar je als zwangere vrouw veel voldoening en vooral begrip uit kunt halen.

Eindelijk een moeder die zich nergens voor schaamt en alles met je deelt. Zij gaat echt stukken verder dan mijn 'Shit happens'(zat 21 augustus) verhaal. Vooral praktisch en af en toe echt hilarisch! Ze is na 3 zwangerschappen echt een supermom en weet alles! Ik zou zeggen:'koop dat boek en veel leesplezier!!'

De website is trouwens: http://www.hotmamas.nl/

Groetjes Thérèse

Verlof

Deze week is mijn verlof in gegaan. Vandaag zit ik precies op 35 weken, dus nog 5 te gaan. Tenminste, als jij dat wilt. Misschien heb je wel zin om eerder te komen of juist later. Maar mijn gevoel zegt eerder, omdat je elke morgen zo verschrikkelijk knel zit, het lijkt me gewoon niet lekker om zo opgesloten te zitten. En als je net zo nieuwsgierig bent als je moeder, dan denk ik dat je eerder komt. Het is te krap daar binnen voor je, dat voel ik. Mijn buik is in de ochtend hard gespannen als ik wakker word. En ik lig best rustig, op de goede kant ook nog. Vannacht heeft je papa apart geslapen. Hij moest echt even rust hebben. Want ook al is je mama best rustig, ze is wel een kriebelaar.... hihi, ik heb altijd jeuk, dat is van de gespannen huid.
Deze week heb ik heerlijke WELEDA olie gehaald en je vindt het heerlijk. Mijn huid is helemaal nog gaaf, geen rare striae of andere scheurtjes. Je glimt ervan!
Ik ben lekker aan het genieten van mijn vrije tijd en kijk veel films. Eindelijk in mijn eentje lekker zwijmelen bij echte meiden films. Van de makers van 'The Note Book' (mijn favoriete film) is er nu weer een nieuwe. En gister heb ik August Rush gezien, schitterend.. Ach er zijn zo veel mooie films maar ook boeken, ik vermaak me wel.

Verder info:
Nog steeds geen opgezet hoofd, wel een beetje de vingers.
Nog steeds geen eetbuien, maar af en toe wel drop kicks!
12.5 kilo...blijft momenteel wat stabiel.. ben DIK tevreden!!
Deze week nog even op 't werk geweest, en ga morgen weer even wat 'werk uit handen nemen' (uurtje ofzo ;)en met collega's bijkleppen.
Fietsen gaat nog goed, helemaal beter met mijn nieuwe gel hoesje bij de Action vandaan.
We zijn druk met het kaartje bezig ( papa blijft wat steken in het gedicht maar ook dat komt goed) Zaterdag gaan we je kaartje bestellen!!


Groetjes
Thérèse

Zaterdag 21 augustus. (34.3 dagen zwanger)

Vrij kort op het vorige bericht omdat er toch weer heel veel veranderingen zijn in babyland. Tja, babyland, zo noem ik het maar, want je bevindt je af en toe echt op een andere planeet. Gelukkig zijn er toch een aantal meiden om mij heen die ervaring hebben met baby’s, dat scheelt wel.

Deze week begonnen mijn collega’s zich langzaam klaar te maken voor het nieuwe schooljaar. Omdat ik niet goed stil kan zitten heb ik me vrijdag bij de vergadering gevoegd voor de gezelligheid, maar ook omdat ik gewoon heel nieuwsgierig ben en wil weten hoe het komende jaar er uit gaat zien. Het was toch even slikken, ons oude team, daar is niet veel van over. In totaal zijn er 3 nieuwe leerkrachten bij in de leeftijd 40-50 jaar, wat ons ‘jonge’ team ineens een stuk ouder maakt. Niet dat dat erg is, maar gezien ons taalgebruik en de dosis humor die rond de klok van 9 uur al begint (soms al om 8.30) zal dat voor ‘hen’ erg wennen zijn… want wij passen ons natuurlijk niet aan!
Ik ben deze dag met de twee leerkrachten die zich voor mijn groep gaan plaatsen gaan praten over de dagplanning en andere zaken. Ik kon meteen merken dat dit de ‘oude generatie’ is. Ze houden zich strak aan de handleiding en ruimte voor eigen creativiteit is er nauwelijks… ..Oehhh lastig. Ik heb me aangepast aan hun manier van werken en daarop een dagplanning ingevuld. In de kerstvakantie zal ik eens kijken hoe ik het zelf in ga vullen, voor mij nu geen zorgen want daar heb ik helemaal geen zin in.

Lichamelijk voel ik me wel redelijk goed. Ik merk dat onze uk steeds groter wordt, want deze week voelde ik onze uk al onder mijn ribben. Dat is een gek gevoel en het dwingt je om te gaan liggen. Ik merk dat de stoelgang weer achteruit gaat en er steeds mindere ruimte is voor eten en drinken. En dat is lastig, want ik heb zoveel behoefte aan lekker drinken en eten, dat ik me nu echt in moet gaan houden.
Het is ook te merken aan de weegschaal. Deze begint angstaanjagende grote sprongen te maken. Nu troost ik mezelf steeds met de gedachte dat het aan mijn stoelgang ligt, maar toch schrik ik me elke keer rot. Ik zit nu op 12,5 kilo, deze week 1 kilo erbij dus. Ik hoop niet dat de laatste 5,5 week elke week 1 kilo wordt.
Omdat ik de afgelopen 3 dagen een slechte stoelgang had, had ik gister een enorm ‘vol’ gevoel. Ik was met vriendinnen uit eten en had van te voren al bedacht een salade te bestellen, dat zou er nog wel ingaan. Dat beviel me prima. Tot ik opeens- toen Robert me ophaalde en we in de auto zaten- enorme krampen kreeg en winden liet waar zelfs Robert groen van weg trok. En daar begon het. Voor de Videoland. Hele erge krampen. En dan geen weeën hoor, maar echt kramp in de darmen. Het zweet zat op mijn voorhoofd en Robert reed gevaarlijk snel naar huis. Ik riep; ‘Niet lachen’!! maar dat was bijna niet te doen. Hij lag helemaal dubbel omdat ik recht als een plank in de auto mijn sluitspieren in bedwang probeerde te houden. Ik had dit echt nog nooit in mijn hele leven meegemaakt. Ik had gewoon totaal geen controle meer. Ik concentreerde me op mijn sluitspieren terwijl ik alle kanten op geslingerd werd in de auto. Eenmaal thuis, zette Robert de auto op de stoep en stapte ik gespannen de auto uit. Robert rende vooruit, hij deed de deur open en ik rende er achter aan. Als een soort pinguïn, mijn benen bij elkaar houdend. En toen gebeurde het. Ieders grootste nachtmerrie. Het ging gewoon, ik kon er niks aan doen. Nog niet eens binnen, maar nog op de stoep staand, begaven al mijn sluitspieren het. Alles liep leeg. Van de voor en de achterkant. Dat dat überhaupt kan!!! Tegelijk!
Wat een nachtmerrie. Wat een ondergang. Oh wat is dat erg. Ik moest het huis nog in en ik huilde als een kind van drie. Al lopend de trap in ging het gewoon door. Als een ontlading, een waterval, een modderstroom.. Ik ben de douche ingestapt en een uur later kwam ik pas beneden. Ik was helemaal beroerd van mezelf. Ik rook naar verschillende shampoos en een beetje chloor. Robert keek me aan en begon te lachen. Ik lachte maar wat schaapachtig mee. Hij vond het grappig en ik hoefde me nergens voor te schamen..Maar ik schaamde me nog steeds dood. Nu, de volgende dag kan ik erg gelukkig ook om lachen. Ach, alle sluitspieren worden nu slapper. Dat hoort er bij. Dat is een teken dat de ‘weg naar buiten’ vrij gemaakt wordt voor onze uk.

Nog 39 dagen. En dan zal het ongeveer zo ver zijn. Ik neem het er nog even van. Ik kan me er steeds beter neerleggen. Rust pakken en alleen zijn. Het komt goed, ik ben er klaar voor.

Liefs,
Thérèse

34 weken zwanger

Ja, het is zover.. Morgen ben ik 34 weken. Spannend, leuk en weer spannend tegelijk. Maar ik heb er wel zin in.

Vandaag ben ik naar mijn werk gegaan met mijn collega. We hebben mijn oude lokaal opgeruimd ( ik heb gekeken) en opnieuw ingericht en ik heb groep 4/5 beetje onder handen genomen. Poehe, na 5 uren was ik kapot en zijn we naar huis gegaan. En dan zat ik de meeste tijd op een stoel..
Volgende week ga ik max 2 uur per dag werken. Beetje ondersteunen en dat soort dingen....en daarna moet ik het echt loslaten.

Op babybytes staat het volgende:
Alles werkt al voldoende. De nieren kunnen het op eigen kracht redden, en ook de longetjes zijn zo goed als klaar. De levensvatbaarheid buiten de baarmoeder is erg goed. Zo'n 99% van de baby's die in deze week geboren worden, overleven zonder veel problemen buiten de baarmoeder. Het hangt onder andere van het gewicht af of hij nog eventjes de couveuse in moet om aan te sterken. De baby kan het verschil tussen licht en donker makkelijk onderscheiden, want de oogjes doen het al perfect.

Kramp en spataderen
(heel verhaal, geen last van dus laat ik er ff uit haha, gewoon vaak met de voetjes omhoog)

Indalingsweeën
Je kunt misschien wat last krijgen van indalingsweeën. De baby is aan het indalen in je bekken, en dat kan gepaard gaan met harde buiken en trekkende pijn in je onderbuik. Een eerste kindje moet pas bij 37 weken zijn ingedaald, en bij een volgend kindje kan het indalen pas later gebeuren, zelfs tijdens de bevalling nog! Dit komt doordat alles al eens is opgerekt, waardoor hij meer ruimte heeft.

De bewegingsvrijheid wordt steeds minder. Het is normaal dat je de baby wat minder voelt bewegen. Zo kon hij je eerst flink schoppen, nu zul je vooral eens een hand of voet voorbij voelen schuiven.


Nu mijn kwaaltjes. Tja, kan wel merken dat onze uk aan het indalen is. Vooral harde buik en pijntjes. Wat lage rugpijn en snel vermoeide benen. Verder gaat alles oke.
Ik heb de babykamer af, ziekenhuis tas staat klaar. Babykaartje uitzoeken en box nog in elkaar zetten maar dat komt wel. Ik voel me prima. Soms erge nesteldrang, maar kan toch niet veel meer dus leg me er dan maar weer bij neer. Soms voel ik me een beetje emotioneel, maar ja, het is ook best spannend allemaal.

Papa doet het heel goed. Zit lekker in zijn vel en heeft er zin in! Ook helpt hij mij heel goed en kookt lekker gezond voor ons. We mogen trots op hem zijn.
Oja, de voortuin hebben we ook opnieuw laten bestraten dus kunnen we makkelijk met de kinderwagen er in en uit. Ook is de garage opgeruimd en lekker leeg...dus kom maar op met de kinderfietsjes e.d :)

Zo nu, ga ik echt even plat liggen en met de voetjes omhoog.. ik merk dat je door het zitten niet lekker ligt..dus ik zal je wat bewegingsvrijheid geven...

Liefs mama.

32 . 4 weken

Het is alweer een tijdje geleden en hoog tijd dus om iets te schrijven. Vooral omdat er alweer zoveel veranderd is. Het begon allemaal tijdens de verhuizing van mama. Ik had als taak aangenomen alles uit te pakken. Het was die dag bloedheet. Ongeveer 32 graden. Dus bleef ik in de nieuwe flat, pakte dozen uit en zorgde voor de lunch. Al gauw begon ik het in mijn benen te voelen. Steken in de enkels en opgezwollen tenen. De dagen daarna was het alsof ik een marathon had gelopen en dit gevoel is niet meer weggegaan. Vorige week zijn we naar Engeland gegaan, naar mijn vader. Daar in huis was alles prima, maar zodra we een stukje gingen wandelen moest ik om de 5 minuten plassen, alsof iemand een vuist in mijn blaas drukte. Wat een vervelend gevoel zeg..
Ook zijn we Londen in geweest en ik heb het precies 1 uur volgehouden (het shoppen dan) We hebben daar gebruik gemaakt van een hop-on hop- off bus en dat was prima. Veel van Londen gezien. Nu eenmaal thuis kan ik merken dat de druk op de blaas minder wordt. Het is dus echt een kwestie van rust nemen. Ik heb de Nintendo DS van Vanessa te leen en wissel dat af met boek lezen, naaien en af en toe zwangerschaps folders lezen. Natuurlijk ben ik ook bezig geweest met de kinderkamer. Gister nog ben ik met de auto de stad in geweest om bij Jan Sikkes allerlei snoezige lapjes te halen. Vandaag ga ik een konijn met flaporen maken, ben benieuwd.

Het slapen gaat ook steeds slechter. Ik zweet als een otter en kan gewoon geen goede houding vinden. Ik heb allerlei kussens. Tussen mijn knieën en onder mijn armen maar toch...het helpt niet. Ik voel mijn heupen en mijn rug. En draai de hele nacht. En niet dat dat zo soepel gaat, nee, als een walrus.... Het wordt aangeraden om op je linkerzij te liggen, maar dat houd ik echt niet de hele nacht vol.

Ik geniet intens van ons kleine wondertje. Het beweegt heel veel en voelt heel sterk aan. Elke dag iets sterker. We genieten samen en Robert luistert naar 't hartje. Ook praat hij af en toe met de kleine uk en dan begint het helemaal te spartelen. Dat is goed. Het kindje moet aan de papa wennen. Het geluid straks herkennen, dat is alleen maar goed voor de band, straks na de geboorte.

Ik heb er zin in. Kan niet wachten. Het kraampakket is binnen. Ik kies achteraf toch voor ziekenhuis. Nu nog iets meer dan 7 weken...

Liefs mama